Tjoff blogt

Mobiel Gent

2009-03-19T14:37:00.000+01:00

Gent, nu ook draadloos op de laptop:

Know the way

2009-02-26T12:45:00.004+01:00

Er is veel aan de gang in dat kleine leventje van me. Laat dat duidelijk zijn.
Zaterdag aanstaande verhuis ik naar het verre Ellezelles, in de buurt van Ronse.
Tijdens het inpakken, stootte ik op een klein geplastificeerd briefje.

Ik kreeg het gedichtje toegestopt op het moment van m'n vertrek uit de pelgrimsrefuge "L'Esprit du chemin" (link). Dat was de dag dat ik over de pyreneëen ging. Er staat een gedichtje op en ik moest het lezen als het moment daar rijp voor was. 't Was ondertussen ergens tussen mijn spullen terechtgekomen. Ik had het nog niet gelezen. Tot nu. Blijkbaar is de tijd rijp.

To know the way,
We go the way;
We do the way
The way we do
The things we do.
It's all there in front of you,
But if you try hard to see it,
You'll only become confused

I am me,
And you are you,
As you can see;
But when you do
The things that you can do,
You will find the way,
And the way will follow you.

Benjamin Hoff

Bonne route, Buen camino

Dank u mama!

2009-01-26T16:24:00.002+01:00

Uitslag test "Hoe groot is mijn zelf-waardering?"
Je hebt in deze test 12 van de 13 punten behaald.

Betekenis van je score
Je voelt je op je gemak met jezelf. Je geniet van het leven en je geniet van mensen. Waarschijnlijk is er iemand in je in je eerste levensjaren geweest die je geleerd heeft om jezelf te waarderen. Dat is een felicitatie waard. Het is een waardevol geschenk waarvoor je die persoon (of personen) misschien nog eens kunnen bedanken. Je bent ook in staat om anderen te helpen zichzelf beter te waarderen. Je staat op een goede manier in het leven en je zult de reis door het leven heel plezierig vinden.

Via: http://www.spiritplaza.org/testen/zelf-waardering-test.php

Het bruist er

2008-12-18T11:25:00.001+01:00

Aah, Gent. Bruisend van kunstenaars en vrijzinnigen. Van verkopers, voorspellers, pintentappers en politiekers. Toen ik klein was, vond ik dat wat bevreemdend. Het was aanpassen of opkrassen (een PPZ = prachtig propagandistische zin). Nu kan ik me geen Gent meer zonder voorstellen. Het zijn mensen waar de meest interessante praat uitkomt en vaak ook de grootste onzin. Ik ben er zot van. Toch hou ik liefst de grond onder m'n voetjes. Dat maakt gelukkiger.

En toch komt de dag steeds dichterbij dat ik Gent zal verlaten. Ik weet nog niet wanneer. Ik weet nog niet waarheen. Dat het zuidelijker zal zijn, lijdt geen twijfel.
Aah, Gent.

Reinaert

2008-11-21T15:00:00.001+01:00

Reinaert werkte bij de bank. Dat was op de Kouter in Gent. Hij had rost haar. Hij deed zijn werk al 15 jaar graag. Hij voelde zich ondertussen al gelijk een echte ancien.

De kansen op promotie waren voor Reinaert gunstig geweest. Hij was 10 jaar inputbediende geweest. Overschrijvingen ingeven was zijn specialiteit. Maar nu was Reinaert dus teamleider van de 6 mensen die zijn oude job uitoefenden.

Een echte kutjob als je 't mij vraagt. Reinaert dacht daar net zo over maar probeerde zichzelf steeds weer te sussen met ingevingen als "Het valt allemaal nog wel mee." en "Als ik maar mijn boterham verdien." of "Nog 286 overschrijvingen en dan mag ik terug naar mijn vrouw."
Er waren ook die zeldzame keren dat hij er wat teveel over nadacht en besefte dat hij zijn leven aan het vergooien was. Die keren werd zijn rechterwang nat van het traantje dat erover sijpelde.

Naast die gevoelige kant van Reinaert kan je best wel stellen dat hij in feite een echte zak was. Onlangs nog, vorige zomer, waren er enkele studentenjobs in de bank.
Tom was 1 van die studenten die daar wat tijd van z'n zomerverlof besloot te vergooien.

Tom was een grappige, onervaren 18-jarige kerel die meestal wel iets van drugs in z'n bloed had circuleren.

Op de tweede dag van de vakantiejob kwam Tom, zoals hij dat eigenlijk gewoon was, 5 minuten te laat binnen. Uiteraard werd er onmiddellijk door Reinaert ingegrepen. Hij besloot een halve dag loon van Tom af te houden, ging hem dat vertellen en spoorde hem op vriendelijke wijze aan om een hand te geven door volgend zinnetje: "Het is hier wel de gewoonte dat je 's ochtends een hand komt geven aan uw bazen!"

Maar kijk, tegenwoordig zit Reinaert op de blaren. 't Is nl. gedaan met Fortis!

Die middag: parabel van de vrouw III

2008-11-18T15:00:00.000+01:00

Die middag, alhoewel het in feite nog ochtend was, kwam ik een vrouw tegen. Ze glimlachte. Ik glimlachte terug. We begonnen een gesprek. Ik vertelde over m'n reizen naar het einde van de wereld en over hoe ik daar nooit was aangekomen. Zij deed alsof ze geïnteresseerd was, probeerde haar verveling te verbergen en kwam dichter om te zien of ik wel hygiënisch was.

Het was een zonnige middag in Gavere. In het meest marginale café begon een bejaarde DJ betrekkelijk zalige platen te draaien. Op dat moment deed zich een kentering voor. "De pallieter" werd plots een danscafé, meerbepaald de op dat moment grootste danstempel van de streek. Naast "The O" uiteraard. De vrouw glimlachte, kwam over alsof ze me ook leuk vond en stelde haar vriendin aan me voor.

Uiteraard deed ik haar binnen. Wat wil je? Ze was een taaie boerendochter die goed kon kussen. Ik was vrijgezel. Ik was niet vies van een pintje. Maar totaal onervaren. Ik had niet gezien dat ze een donzige snor had. En een baard. Ik ging volledig op in "Only The Lonely" van Roy Orbinson. Dat was ongetwijfeld de meest foute plaat van die tijd.

We besloten ooit kinderen te hebben. En te trouwen. Maar toen brak het daglicht door de wolken.

Jezus

2008-11-07T16:00:00.001+01:00

Jezus woonde in Eke, vlakbij Nazareth.
Hij verkoos shoppen in Gent boven de Makro. In Gent ging hij graag naar de bibliotheek aan het Zuid, wat makkelijk was doordat hij daar dan ook naar het Zuidcomplex kon gaan om te shoppen.

In de bibliotheek hebben ze internet. En dat vond Jezus de max!
Nu wil het toeval dat hij daar recentelijk, ja eergisteren, nog zat te surfen.
Op de website van Deredactie had hij gezien dat Obama de nieuwe president van Amerika zou worden. "Eindelijk eens iemand die half-zwart is" dacht Jezus.

Het deed hem denken aan zijn jeugd. Jezus was ooit een adoptiebaby. Hij was geboren in Kenia en sprak vloeiend Dholuo.

Op een dag, gisteren, kwam Jezus de vrouw van zijn leven tegen. Ze hield van shoppen. En vooral van Jezus' Visa-kaart.
Ooit, deze morgen, vertelde Jezus me dat hij dolverliefd was op haar.

Iets later, deze middag, veranderde de stemming. 't Had te maken met het krediet van zijn Visa-kaart maar hij ging het me deze avond nog wel eens uitleggen.

Nog iets later, daarnet, waren ze niet zo dol meer op elkaar. Nee, echt, ik heb het gecontroleerd op zijn Facebook.

Voor meer roddels wacht ik tot vanavond. Dan zie ik Jezus tijdens onze wekelijkse bijbelstudie. Het zal weer een zot weekend worden. Haha, zijt daar maar zeker van!

Dailymile

2008-11-06T23:31:00.003+01:00

Vandaag kwam ik op een interessante site terecht waar je je workouts kan registreren.
Ik ben er dus onmiddellijk mee begonnen.
Je kan er ook vriendjes toevoegen en mensen motiveren.
Vree wijs!

In de linkerkolom op deze site heb ik alvast een widget toegevoegd die rechtstreeks doorlinkt naar m'n profiel op de site en waar je kan motiveren en commentaar geven.
Dailymile kan ook gekoppeld worden aan je Twitter-account.

Zeker een aanrader voor sporters!

Elke

2008-11-05T11:00:00.000+01:00

Elke was zot van hype's. Op een dag ging ze naar een fuif in de Taboeloe Rossoh. Dat was in Wommelgem. De hype van die tijd was net aan de gang.

Joris ging voor de allereerste keer naar een fuif. Hij kende er niemand. Behalve Elke. Hij had nog met haar in de klas gezeten. Toen ze elkaar zagen, begonnen ze een oppervlakkig gesprek.

Nadat Elke wat had zitten opscheppen over haar niet zo matige alcoholconsumptie en haar sterke lever, liet ze Joris achter aan de bar om te gaan dansen op dit nummer.

Joris sloeg die avond ook nog met argusogen gade hoe Elke volgepropt werd met spacecake. Hij voelde zich er mottig bij doordat het de eerste keer was dat hij zoiets zag gebeuren. Hij besloot het zich niet aan te trekken, begon korte drank te drinken en deed het lelijkste wijf van de fuif binnen. Dat beviel hem mateloos waarop hij ook nog eens de domste binnendeed.

Vijftien jaar later ging Joris printpapier kopen in de Club op de Kogelmarkt in Genk. Aan de kassa zag hij Elke. Joris was net ontslagen uit de ontwenningskliniek en wou nog profiteren van het leven nu hij de perfecte medicijnencoctail had gekregen om zijn ziektes onder controle te houden.
Joris glimlachte naar Elke. Vervolgens kreeg hij een wat vreemd gevoel toen ze hem met een koude doodse blik aanstaarde.

"Ken je mij niet meer?" vroeg Joris. "Jaja" zei Elke.
Maar Joris kon amper nog connectie vinden.
Elke voelde zich nochtans goed. Ze had geen last meer van die psychose waar ze jarenlang mee gesukkeld had.

Ach ja, toch fijn te weten dat het toch weer goed kan komen met mensen waar je het op het eerste zicht niet van zou verwachten.

Tomaten

2008-11-03T21:30:00.002+01:00

"Na jaren van proteïnerijke Dr. Oetker's eten drong het plots tot me door dat de droogte van de tonijn die ik bovenop die bevroren Dr. Oetker met champignons legde, perfect gecountered kan worden door er ook nog sappige schijfjes tomaat op te leggen." is ongetwijfeld één van de langste zinnen die vandaag plots uit het niets door m'n hoofd gingen.
Ok, ik lieg. Vervang "uit het niets" maar door "doordat ik honger kreeg". Dat laatste heb ik trouwens nog altijd want zopas rijpte enkel de idee om die Dr. Oetker met champignons, die ik overigens in de Delhaize kocht, te beleggen met tomaat van bij de Turkse supermarkt, vergezeld van het idee dat rond oktober 2007 door m'n hoofd ging namelijk "garneren met tonijn" maar waarvan ik de laatste tijd niet helemaal tevreden meer ben doordat je het met die configuratie voor de smaak echt niet hoeft te doen.

"Ik ga de oven aanleggen." is trouwens de kortste volzin die vandaag door m'n hoofd ging.

Pier

2008-10-30T10:30:00.000+01:00

Pier liep regelmatig bij Pol langs. Ze waren buren. Daarnaast was er ook een stevige vriendschapsband ontstaan. Pols mama was expert in bananenmilkshake maken. "Echt iets voor fijnproevers" dacht Pier, niet beseffende dat zijn wereld nog maar vrij beperkt was.

Pol speelde graag gezelschapsspelletjes. "Yahtzee", "Monopoly" en "Scrabble" vielen binnen zijn favorieten. Vandaag koos hij echter "Shadowrun".

Nog voor Pier wist wat het allemaal inhield, zag hij het al volledig zitten. Geen spelregels nodig voor Pier, nee, hij zou het wel al doende leren. Om het rollenspel mogelijk te maken nodigde Pol ook nog Pieter-Jan, Jean-Paul en Giuseppe uit.

Giuseppe uitnodigen was een interessante zet. Hij was namelijk een echte weirdo met een IQ dat regelmatig de pan uit swingde. Geniaal, maar knettergek. En iedereen wist het.

Pieter-Jan praatte constant tegen zijn denkbeeldige vriend Edwardje. Verder was er op Pieter-Jan niks vreemds aan te merken.

Jean-Paul droeg altijd een masker. Meestal gemaakt uit latex of leder. Zijn hanenkam zorgde voor een ademgleuf in dat gevaarte en er was ook nog een gat waar hij regelmatig door at of mompelde. Verder ook niks vreemds aan te merken op Jean-Paul.
O ja, toch, hij droeg schoenen met stalen tippen. Dat was vreemd omdat hij boekhouder was.

Het is nog een gezellige namiddag geworden daar in de buurt. Behalve toen Pier de regels iets te ver boog en het huis van Pol in de as legde. Het moet rond die tijd geweest zijn dat Pol verhuisde. Sindsdien speelden ze nooit meer "Shadowrun", dronk Pier aarbeienmilkshake en verloren ze elkaar uit het oog.

Dodende mij zachte kus

2008-10-28T14:30:00.000+01:00

Je bevochtigt je lippen met de mijne. Ze vormen een natuurlijke symbiose.
De tijd lijkt stil te staan. De klok tikt sneller wanneer ze elkaar lossen.
Ik grijp in, kom dichter en herhaal de actie.

Je slaakt een zachte zucht en ik voel dat je leeft. M'n hart klopt sneller en de tijd tikt weg.
Je grijpt in, neemt me vast en ontdekt voor 't eerst dat je natuurlijke toestand die kus omvat.

We weten wat is. We weten niet wat komen zal. Behalve jouw zachte kus. Er zijn nog zekerheden.

Die nacht: parabel van de vrouw II

2008-10-24T10:30:00.000+02:00

Die nacht, alhoewel het in feite nog dag was, kwam ik een vrouw tegen. Ze glimlachte. Ik glimlachte terug. We begonnen een gesprek. Ik vertelde over m'n reizen naar het einde van de wereld en over hoe ik daar nooit was aangekomen. Zij deed alsof ze geïnteresseerd was, probeerde haar verveling te verbergen en kwam dichter om te zien of ik wel hygiënisch was.

Na een kwartier praten zakte ik door de grond van schaamte. Het was een leemgrond en ik was verbaasd toen ze in het Duits tegen mij begon te kakelen. Ik begreep er geen snars van. Ze vertelde dat ze weldra zou trouwen. Dat bleek daar de gewoonte te zijn in Oostenrijk.

In de Wibra kwam ik Jean-Marie Pfaff tegen. Hij was wat verlegen. Uiteindelijk kwam hij toch een handtekening vragen. We werden vrienden en hij leerde me perfect Duits spreken.

In Oostenrijk dacht ik daar plots aan. Een poort in mijn brein werd geopend en ik riep: "Vollen sie mit mir eine Tanze placieren. Iest es gutt für dich das ich deine schoene laajf über den tanzflühr schleure?". Ze bloosde en stemde er aarzelend mee in.

We begonnen te dansen. Onmiddellijk na de dans gaf ze haar verlovingsring terug aan haar marginale vriend. Hij vreesde haar te verliezen. Om indruk te maken begon hij uit volle borst "Anton Aus Tirol" te schellen. "Simpele duif" dacht ik.
Dat vond zij echter niet. Daar in de streek was dat nummer ferm gegeerd.

Ze nam haar verlovingsring terug. Hierop ging ik in het tegenoffensief. Ik sprong uit m'n kleren en begon te dansen alsof ik een rasechte tiroler was.
Spijtig genoeg viel het op dat ik een Belg was. Iedereen lachte me schromelijk uit.
Ze begonnen me op kafkaëske wijze te bekogelen met dadels.

Toen ik wakker werd in het ziekenhuis werd ik woest. Ik schreef een brief naar DJ Ötzi en maakte zijn hond af.

De dochter van Tobback

2008-10-23T10:30:00.001+02:00

Ik word wakker. Ik strek m'n armen en voel dat er iemand naast me ligt. Ik schrik me een bult.

Zachtjes streel ik haar aangezicht. Ik durf het niet aan om te kijken wie daar naast me ligt. Mezelf kennende ben ik er redelijk gerust in. "Het zal wel een knappe, lieve en goedbedoelende zijn" pleeg ik mezelf te overtuigen.

Maar dan schrik ik. Ik probeer het te onderdrukken door te doen alsof er niks aan de hand is.

Mijn hartslag stijgt bij het voelen van een papperig aangezicht. Het angstzweet breekt uit m'n lijf wanneer ik besef dat ze het gezicht heeft van een English Bulldog.

Ik stamel: "Wie ben je?"
Ik begin haast te huilen wanneer ze antwoord met: "Marie Tobback. Jaja, dochter van..."

En dan schiet ik echt wakker, badend in het zweet. Ik slaak een zucht van opluchting. Ik weet dat Tobback geen dochter heeft.

Die dag: parabel van de vrouw I

2008-10-22T10:30:00.001+02:00

Die dag, alhoewel het in feite nacht was, kwam ik een vrouw tegen. Ze glimlachte. Ik glimlachte terug. We begonnen een gesprek. Ik vertelde over m'n reizen naar het einde van de wereld en over hoe ik daar nooit was aangekomen. Zij deed alsof ze geïnteresseerd was, probeerde haar verveling te verbergen en kwam dichter om te zien of ik wel hygiënisch was.

Ik legde uit hoe zwaar een mens het bij momenten in het leven te verduren kan krijgen. Ze knikte, glimlachte fake, dacht aan de slechte muziek en begon te hunkeren naar betere platen. Haar gedachten dwaalden af. Om bij de zaak te blijven, vroeg ze nu en dan eens "wablieft" en schreeuwde ze "ik heb u niet verstaan".

Ik slaagde erin om haar over zichzelf te laten praten. Ze praatte en ze praatte. Ik dacht "Yes! Ze praat over zichzelf. Mensen doen dat graag. Over een paar minuten zal ze zichzelf wijsmaken dat ik sympathiek ben".

Om de 4 zinnen stelde ik een onnozele vraag. Hierdoor kreeg ze het gevoel dat het mij effectief interesseerde.

Om haar niet langer te vervelen, gooide ik vlug wat oneliners en slogans. Toen mijn woorden op waren, en de dreiging toenam dat ze zou weglopen, zette ik een stap naar voren en draaide ik haar een stevige tong.

En toen liep het mis.

Ik raakte verstrikt in haar piercing, deed talloze pogingen om me los te wrikken en scheurde, als gevolg van mijn getrainde tong, de hare in tweeën. Alsof dat nog niet genoeg was, bleef mijn nieuwe T-shirt in haar buikknopje hangen en wat gebeuren moest gebeurde.

Mijn T-shirt werd vernietigd. Ik ben er nog altijd niet goed van. Het was die gele met Hulk Hogan op.

Frans

2008-10-21T10:30:00.002+02:00

Frans was pastoor. Hij was zo geboren.
Frans was gek op goedkope sigaren. Daar gek op zijn was tevens zijn voornaamste bezigheid. Frans was ook gek op tonijn. Hij opende elk blik tegenwoordig met het enige zwarte stukje tand dat nog stevig genoeg en niet weggeteerd was door de sigaren.

Pjotr was geen Rus. Hij was een Belg met een exotische naam.
Hij was een grootverdiener, een manager met veel verantwoordelijkheden en een goede huisvader. Dat laatste was hij sinds hij zichzelf in die rol plaatste toen hij 10 jaar geleden trouwde met Tamara. Maar goed. We wijken af.

Pjotr was 20 jaar geleden een stuk krapuul. Een ander stuk van Pjotr was dat niet. Maar het gaat hier over dat eerste stuk. Hij ramde samen met Bram en Wouter een boswachtershuisje in elkaar. Dat was op de driedaagse met de lering. Dat was net voor zijn plechtige communie. Dat was net vooraleer hij zichzelf op weg zou helpen om 10 jaar later goede huisvader te worden. Dat mocht dus toen nog. Dacht hij. Althans.

Frans stak daar echter een stokje tussen. Hij had het van een boom getrokken. Hij sloeg Pjotr. Hij sloeg Bram. Hij liet Wouter ongemoeid. Ze besloten het nooit meer te doen.

Behalve Wouter. Die werd priester, begon sigaren te roken, tonijn te eten en kinderen te slaan.

"Toevallig"

2008-10-19T10:30:00.001+02:00

Een trein nemen, nog geen hotel hebben of geen flauw benul hebben van hoe het er op de bestemming zal uitzien. Doodmoe zijn om daarna vast te stellen dat je je aansluiting mist door een "toevallige" vertraging. Als gevolg daarvan op kosten van de treinmaatschappij gratis mogen overnachten in een sjiek hotel.

Aankomen bij een jeugdherberg die volzet is, doodmoe zijn en ontdekken dat er "toevallig" 's middags enkele individuen niet zijn komen opdagen waardoor jij een volledige kamer krijgt alvorens de jeugdherberg onherroepelijk gesloten wordt.

Op de autostrade rijden, beginnen slippen en 360 graden draaien zodat je "toevallig" weer in dezelfde positie staat als voor het slippen.

Om 7u moeten opstaan, "toevallig" door je bed zakken op klokslag 7, zien dat je de wekker vergeten zetten bent en daarna vaststellen dat die constructie zodanig efficiënt was dat ze onmogelijk in elkaar kon zakken.

Allemaal dingen die echt gebeurd zijn. Toeval of toch iets anders?

Franky

2008-10-18T10:30:00.000+02:00

Franky speelde tennis. Meestal met een racket. Meestal op een veld. Een tennisveld.
Zijn favoriete café was "Klein Mariakerke". Dat was in ... Gent.

Franky was ook trainer. Hij trainde kindjes van 6 tot 12. In die tijd was Boris Becker populair. In die tijd was een nektapijt populair. Franky had dat ook. Het zijne was enorm lelijk, krullend en vettig. Dat was mode.

Margot ging regelmatig trainen met Franky. Margots lichaam produceerde teveel adrenaline. Maar dat wist Franky niet. Nadat ze twee rackets kapot mepte begon hij een licht vermoeden te hebben.

Franky had toen moeten ingrijpen. Hij had talent voor besnaren. Dat deed hij ook met Margots racket.

Hij is geëindigd in frieten. Dat was die keer dat Margot op zijn kop mepte.

Moeders met analyserende blikken

2008-10-17T10:30:00.001+02:00

Ze kijken me aan. Die moeders met hun analyserende blikken.

Zou hij normaal zijn? Zou hij gewoon zijn? Of is het wederom een weirdo zoals zijn voorgangers, wiens hoofd ik met deze blik trachtte te penetreren?

Ze kijken me aan. Die moeders met hun analyserende blikken.

Zou hij nerveus zijn? Zou hij van een goede thuis zijn? Is hij geschoold? Is hij niet gek?

Het is me wat. Ik hou me kalm. Maar er is geen ontkomen aan die moeders met analyserende blikken.

En dan begin ik te praten en lijkt ademen plots veel makkelijker.

Vincent

2008-10-16T10:30:00.000+02:00

Vincent dronk graag Fristi. Hij was geboren in Dendermonde. Hij was fier.

Dendermonde staat bekend om zijn Ros Beiaard. Eikehout is duur. De kop van het Ros is gemaakt uit eikehout. Vincent wist dat niet. Hij hoefde dat ook niet te weten.

Vincent ging naar zee. Naar Knokke-Heist. Op het strand. Hij verkocht er namaakrozen. Als munt gebruikte hij schelpjes. En niet zomaar schelpjes, neenee, het was een gekartelde soort.

Een schip wierp zijn anker uit. Vincent was gek op ankers. Vincent hunkerde naar een tattoo. Hij liet een ankertje plaatsen.

In 1988 ging ik op het strand naar meeuwen zwaaien. Ik was toen niet vies van kwallen. Tijdens het kwalglijden kwam ik Vincent tegen. Dat was ook zijn hobby. Naast Fristi drinken. Uiteraard.

Karel

2008-10-15T10:30:00.001+02:00

Karel was een vuile jongen. Hij zoog zijn snot via zijn mond naar binnen.

Nu, 26 jaar later, is Karel dokter. Hij doet die dingen niet meer. Hij weet die dingen niet meer.

Destijds was Karels mama ook dokter. Ze woonde naast de zandbak van de peutertuin. Jan en Karel kropen regelmatig op het met-roofing-beklede dak van het gebouwtje naast die zandbak. Het waren echte kwajongens.

Karel is ondertussen in de stijfburgerlijkheid beland. In vergelijking met Karel is Jan een echte weirdo. Jan draagt geitenwollen sokken. Jan gebruikt drugs die hij zelf kweekt. Jan rookt. Jan stinkt. Jan drinkt.

Dat laatste doet Karel ook. Enkel in kostuum. En enkel uit een champagneglas. Met merk.

Jan heeft veel vrouwen. Karel is getrouwd met één daarvan.

Mijn fiets

2008-10-14T10:30:00.000+02:00

Ik hou van mijn fiets. Ik ben er zot van. Ik stof hem regelmatig af.
Hij heeft zakken van voor, zakken van achter. En ook een zakje aan het stuur.

Tuur heeft geen fiets. Tuur is bloemist. Tuur is homo. Zijn vriend is ook bloemist.
Samen hebben ze een bloemisterij. Ze hebben veel klanten.

Daniël is ook klant bij Tuur. Vandaag laat hij een boeket samenstellen voor een collega. Zij werkt al 50 jaar trouw voor het schepencollege.

Tuur kreeg vroeger veel slaag op school. Daniël niet. Hij had het altijd voor het zeggen.

Daniël was een geboren leider. Tuur wou soms dat hij niet geboren was.

Ach ja, de bloemisterij. Nu wil het toeval dat ik daar eens gepasseerd ben met mijn fiets.

Natasja

2008-10-13T10:30:00.003+02:00

Natasja was haar naam beu. Het deed haar teveel denken aan begin de jaren '90.
"Boccaccio Life" was het enige waar ze toen aan dacht.

Voor Natasja geen drugs meer. Ze is nu oud en wijs. Ze heeft het allemaal al meegemaakt.

Haar kameraad, een socialist, had blauwe schoenen. Hij was ze beu.

Natasja en haar kameraad liepen op het strand. Een meeuw vloog weg en maakte plaats voor drama. De zool van Natasjas kameraads schoen kwam los.

Natasja rukte de schoen zonder verpinken van z'n voet. Alhoewel Natasjas kameraad hem beu was, brak het zijn hart.

"Je bent hem beu, dus schenk ik hem aan de zee" zei ze.

Zij brak zijn hart. Hij wou haar naam breken. Edoch, hij brak haar neus.

Ferdinand

2008-10-12T10:30:00.001+02:00

Ferdinand was leraar Aardrijkskunde. Vandaag gaf hij les over het Oeralgebergte. Het deed hem denken die tijd dat hij nog een rebelse puber was. 't Moet ergens begin de jaren '60 geweest zijn. In die tijd spoorde hij met Walter langs de Transsiberische spoorlijn van Vladivostok naar Popocatéptl. Dit was uiteraard volslagen zinloos. Hij had daar geen oma wonen.

Walter ook niet. Hij besloot wat meer zin aan zijn leven te geven en reisde verder naar India. In India verbranden ze stof om de oven op te warmen.
Walter had stof tot nadenken. Hij schreef een liedje.

Jonas was zot van trekbommetjes. Hij ging in Gent naar school. "Knal" zei het bommetje. Het maakte Jasper doof aan zijn rechteroor. Het maakte Ferdinand kwaad. Hij zag het allemaal gebeuren vanuit de leraarskamer.

Een maand later is Ferdinand overleden. Jonas wist niet dat hij het liedje van Ferdinands maat Walter steeds uit volle borst stond mee te brullen op de Gentse Feesten.

Het verband tussen sommige mensen. Het is me wat. Het is me wat. En het hoeft zelfs niet grappig te zijn.

Chance

2008-10-11T10:30:00.000+02:00

"En die klootzakken, ze hebben de parkeerautomaten opgeslagen aan de Coupure" zei hij.
"'t Is nu ook 10 euro om nen dag te staan" tierde hij.
"Da's gien change hebben!" stamelde hij.
"ChanSE!" verbeterde hij zichzelf in het correct Nederlands.

"Sjanse" zei ik.
"Moeilijk woord zeg" zei hij.

"Het is sjanse" zei ik droog.
"Maar als zelfstandig naamwoord is het 'een sjansjaard'" maakte ik hem wijs.
"De 'd' mag je echter niet uitspreken. Ik zou een goeie leerkracht zijn." verklaarde ik alsof er een grond van waarheid achter schuilde.

Lunchman Ngoet Titastinn

2008-10-10T10:30:00.000+02:00

Patrick had een fiets met 2 zijzakken. Hij had hem gekregen van zijn goeie vriend met de ietwat allochtone naam "Lunchman Ngoet Titastinn". Patrick werkte in de kringloopwinkel. Hij was fervent sigarenbandjesverzamelaar.

Lunchman Ngoet Titastinn verzamelde discomateriaal. Hij had een disco gebouwd op zijn zolder. Niemand mocht hem zien. Het was zijn disco.
Op een dag deed hij mee aan de wereldkampioenschappen figuurkakken in Puerto Rico.
Hij won. Hij stalde zijn werk uit in de kringloopwinkel.

De kringloopwinkel heeft nooit meer het succes van weleer geëvenaard. Patrick had in die tijd net een hond gekocht. Hij trainde hem om net zo goed als Lunchman Ngoet Titastinn te worden. Hij miste Lunchman Ngoet Titastinn. Hij had nooit zo'n goeie verzamelvriend gehad.

Verjaardag

2008-10-09T08:00:00.000+02:00

Om eens geen rare dingen te schrijven ga ik het vandaag wat directer houden: Ik verjaar vandaag. Hoera!
Ok, kom nu maar allemaal af met cadeaukes he.

De vorige jaren waren dit m'n hersenspinsels rond deze dag:

9 oktober 2007: Taart - over de taart van inmiddels 5 jaar geleden
8 november 2006: Tranen aan de kassa - pas beginnen bloggen eind oktober 2006, maar dit was ook 'n mooi artikeltje uit die periode

De eindhalte van tram 2 komt dichter en dichter.

Soap

2008-10-08T10:30:00.001+02:00

"Uw leven is een soap geworden" werd mij onlangs toegefluisterd.
Ze had gelijk. Mijn leven is inderdaad een soap.
Een soap waarin chronologie belangrijk is, dacht ik zwijgend terwijl ik een pokerface trok. Stom eigenlijk. Chronologie is totaal niet belangrijk. Chronologie is gewoon.
Goed om dit over een paar jaar nog eens opnieuw te lezen als ik een saai routineus leventje heb. Ik voorspel dat het dan een vleugje optimisme in m'n leven zal brengen. Ik voorspel dat ik dat tegen dan echt wel nodig ga hebben. Ik begin nu al medelijden te krijgen met mijn toekomstige ik. Arme toekomstige ik.

Onmogelijke ware

2008-10-07T10:30:00.000+02:00

Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan je denk.

Je tandenstokers. Ze liggen hier nog.

Je rekening van de apotheek. Ik heb ze betaald.
De prijs van je Remergon. Ik voel me belazerd.

Je haren. Mijn douche hangt er nog steeds vol van.
Mijn condooms. Ha, dat wist je nog niet, ik heb er gekocht.

Je foto's. Ze doen denken aan die mooie tijd, overschaduwd vol innerlijk lijden.
Je plantjes. Ze zijn verdroogd.

Je kookkunst. Ik zal er nooit meer van kunnen genieten. Ik zal het nooit kunnen evenaren.

Tijd om dat haar op te kuisen. Jij onmogelijke ware!

Jozef

2008-10-06T10:30:00.000+02:00

Pater Jozef keek graag horrorfilms. Zijn favoriete film was "Revenge of the killer tomatoes". 't Was hem voor Jozef vooral om de humor te doen.

Wilfried en Miet hadden het meer voor het romantische genre. Richard Gere heeft in zijn tuin een perenboom.

Pater Jozef at graag boterhammen. Liefst met perenconfituur.
Ik vermoed dat ze allevier vrienden geworden zijn in de tijd van de perenschaarste. Men sprak toen op den tv over de perecrisis. Ach, nostalgie.

Rudi

2008-10-05T10:30:00.000+02:00

Op een dag ging Rudi naar de markt in Lausanne. Daar verkochten ze koffiekoeken. Rudi sprak Duits. Hij was van Zürich.

In Lausanne niet. Daar was Frans de voertaal. Dat was niet makkelijk voor Rudi. Gelukkig kende hij de kunst der gebarentaal.

Voetbal is geen leuke sport, me dunkt. Rudi dacht net hetzelfde. Daarom ging hij fietsen. Na 2400 km had hij het echter gehad. Het was tijd voor iets anders.

Daarom ging hij benji-jumpen. Na 2 tromboses had hij het ook wel gehad. Hij hield het voor bekeken, ging naar België naar kasteel Radhadesh en sloot zich aan bij de Hare Krishna.

Rudi werd daar niet toegelaten. Hij had niet genoeg haar meer voor het staartje. Dat had hij niet zien aankomen. 't Is een beetje zoals naar de lucht staren met je mond open terwijl er een duif iets verliest. Dat zie je ook niet aankomen.

Pieter

2008-10-04T10:30:00.002+02:00

Pieter was een stoere jongen. Verder was hij niet vies van een pintje. In 2004 had hij eens een Cubaanse sigaar gerookt. Hij walgde nog steeds van de smaak. Sindsdien rookte hij op het jaarlijkse galabal Davidoff.

Yann was nog veel stoerder dan Pieter. Hij deed aan bodybuilding. Dat deed hij zonder anabole steroïden te spuiten en daar was hij uitermate trots op.
Yanns papa zat bij de lokale Rotary Club.

Pieter was jaloers. Zijn papa zat in de lokale gevangenis. Toen het nog goed ging met Pieters papa hadden ze veel geld.
Yann had een groot openluchtzwembad in de tuin bij zijn mama en papa.
Pieter ook. Dat zwembad was echter nooit afgewerkt.

Yann had een rode tandenborstel. Pieter vroeger een groene. Tot vandaag. Tot de dag dat Pieter eens zijn gedacht tegen Yann zei.

Peter

2008-10-03T10:30:00.001+02:00

Peter was een toffe kerel. Iedereen had hem graag. Hij had onmiddellijk alles door en was geen beginner op vlak van emotionele intelligentie. Hij groeide op als kleine benjamin in een groot gezin.

Echt iedereen vond Peter leuk en ad rem.

Behalve Jan. Jan was gek op koffie. Hij had hem ("nen 53") het liefst met suiker en een beetje melk. Hij dronk er wel 6 tassen van per werkdag. Daar kreeg hij een droge jeukende huid van.
Niet in het weekend. In het weekend dronk Jan bier voor zijn huid.

Jan was ooit Peters beste vriend. Hij kende hem als geen ander. Hij wist dat Peter echt geen toffe kerel was.

Die dag zei hij dat ook tegen Peter.
Peter besloot te veranderen. Vanaf dat moment vond niemand Peter nog tof, zelfs Jan niet.

Gregoire

2008-10-02T10:30:00.002+02:00

Gregoire was echt een lastige kleine. Iedereen dacht altijd "amai, da's een lastige kleine" maar niemand zei iets.
Op een dag ging Gregoire panneflapjes eten. Daar was hij allesbehalve dol op. Na 1 hap kotste hij de hele zetel onder.

"Plekken die er nooit uit zullen geraken" dachten de genodigden, maar niemand zei iets. Niemand was ook echt geïnteresseerd in de zetel. Enkel de eigenaars.

Maar goed, het ging hier over Gregoire. Hij kreeg vanzelfsprekend een pak slaag. Spetters bloed belandden op het behang.

"Spetters die er nooit zullen uitgeraken" dacht iedereen. En gelijk hadden ze.

Maar gelukkig zijn de eigenaars verhuisd en is Gregoire dood. Hij was tenslotte echt wel een lastige kleine. Alleen spijtig van die zetel.

Emiel

2008-10-01T14:00:00.000+02:00

Emiel was een eenvoudig man. Zijn hobby was patatten rooien. Hij had van zijn hobby zijn beroep gemaakt. Hij was landbouwer. Daar was hij heel blij mee.

Emiel had vroeger ook nog bij de KLJ gezeten. Daar was hij trots op. In die tijd was Emiel nog een klein schuchter kereltje. Maar nu niet meer, ha nee, nu was Emiel volwassen en sterk.

Die timide uk van vroeger, "de levende penalty" zoals ze hem noemden omdat hij telkens rond de paal werd gebonden tijdens het voetbalspel, daar bleef gelukkig niks meer van over.

Emiel was intelligent. Hij kon een rubix in minder dan 20 seconden oplossen. Kon, want nu dus niet meer. Zijn handen waren teveel uitgezet door zijn beroep.

Vooraleer Emiel een eenvoudig man werd, had hij nog in de psychiatrie gezeten. Toen was hij vrij complex. Maar nu dus niet meer. Nu is hij een eenvoudig man die patatten rooit.

Intenser

2008-09-29T12:45:00.002+02:00

Je zou het misschien niet zeggen maar ondertussen heb ik antwoorden voor alle levensvragen, behalve één.

Die handschoentjes waren interessant, maar blijkbaar toch net niet dik genoeg. M'n linkerpink doet me daar nog steeds aan herinneren als ie tijdens het typen in slaapmodus gaat.

O ja, één vraag die blijft: wat is dat toch met het concept "Love!" waar velen, zoals ondergetekende, steeds naar op zoek blijven gaan.

Het maakt emoties, geluk, het gevoel dat het leven nu wel is zoals het voor jou hoort te zijn, sterker. Elke medaille heeft echter een keerzijde: het maakt pijn intenser en verlaagt het concentratievermogen.

Je mag er de wereld voor rondfietsen en denken "antwoorden! nu!". Dat je van een kale reis zal terugkeren, lijdt geen twijfel. Le grand mystère de l'universe: les femmes! Ik zeg het u.

Just do it!

2008-09-19T16:45:00.001+02:00

Soms gebeurt het wel eens dat ik ga zwemmen. Vroeger (lees: een maand of 3 geleden) was dat iets vaker (lees: 2 à 4 keer per week) dan tegenwoordig (lees: niet / rien de knots).
Maar vandaag kwam daar verandering in, jaha, tada, ik dacht even aan deze aftiteling en ging een kilometertje doorbijten. Het doel was 1 km schoolslag en dat lukte wonderwel.

't Voelt goed en het zorgt voor nog wat meer strüktühr in dit complexe leven.

Ik vraag me soms af wat er zou gebeuren indien iemand plots op het idee komen om alle oceanen, zeëen en zwembaden af te schaffen, daar bovenop iedereen verplichten om traag te stappen en verbieden te sporten op straffe van onthoofding. Voor dat eerste zou die politicus dan wel begiftigd moet zijn met devijne krachten. Gewoon zeggen "schaf da d'allemaal af", starend naar de hemel zal, vrees ik, niet helpen. Dat laatste is niet zo moeilijk. Daar kan ik op keizerkarelachtige wijze met veel plezier voor zorgen. Bij deze mijn oproep aan de Stad Gent om bij de uitvoering van dit meesterplan het Gravensteen in bruikleen te geven aan Keizer Tjoff.

O ja, wat er zou gebeuren? Wel, ik denk dat ik alvast veel klanten zou hebben die zich vrijwillig komen aanbieden op het Gravensteen voor een onthoofding. Meer nog, die mensen zullen ongetwijfeld grote sommen neertellen om te mogen onthoofd worden.

Uiteraard zal ik dan verschillende producten aanbieden: onthoofding in schijfjes (gelieve niet in schijfjes te betalen), onthoofding in frietjes (saus kan achteraf door de nabestaanden gekozen worden), enz...
Je kan daar ver in gaan.

"Klapper"

2008-09-18T12:00:00.000+02:00

Dat is wat m'n tanden tegen elkaar deden toen ik deze morgen wakker werd. De zomer is voorbij. Dat staat vast. Het begint berekoud te worden en de laatste dagen leg ik van pure verkleuming m'n verwarming aan.

Maar 't is mooi geweest die zomer. Zeker doordat ik een heel lange verlofperiode op de kop getikt heb. Ik stopte namelijk met m'n vorige job, een job die 5 jaar van m'n leven vergde. 't Klinkt uiteraard veel dramatischer dan dat het in werkelijkheid is.

Een mooie zomerperiode/vakantieperiode die ik inzette op 1 april en beëindigde op 31 augustus. In april en mei deed ik mee met enkele loopwedstrijden nl. de 10 miles in Antwerpen, de 20 km door Brussel & de Stadsloop Gent (10 km).
Alvorens het hierna met mij bergaf ging op sportief vlak, dat bewaarde ik nl. voor later, fietste ik in Juni naar Santiago De Compostela.

Daarna stortte ik mij volledig op de Gentse Feesten. Allemaal vree plezant, geestig, en al. En toen werd het tijd om niks te doen en lui te zijn. Een mens heeft structuur nodig. Die kwam terug bij de aanvang van m'n nieuwe job in Wallonië.

Santiago heeft me veranderd en dat vooral in de positieve zin. Ik weet wat ik wil, en dat in de ruime betekenis van weten-wat-je-wilt en voel dat ik dat punt zal bereiken. Ooit. Met of zonder omwegen.

Voornemens: meer sporten, meer bloggen, nog meer structuur

Marie

2008-09-05T18:54:00.001+02:00

Marie
Originally uploaded by tjoff.

Prachtig beest. Droogt ganse dagen haar eigen tong uit, eet kookboeken en lekt mongooltjes.

Huey Lewis and the News

2008-09-05T01:00:00.002+02:00

One of my favorites!

De molen

2008-08-28T16:43:00.001+02:00

De molen
Originally uploaded by tjoff.

Daarnet hielp ik m'n moeder haar ouwe rommel naar het containerpark. Handig met m'n camionetje, dat wel.
Eén ding kon ik echter niet naar de verbrandingsoven laten gaan.

Deze rottende windmolen waarvan ik net weer een stuk aan elkaar gelijmd heb, werd destijds (vermoedelijk begin jaren 80) door mijn grootvader zaliger in elkaar geflanst.

Hij stond jarenlang op het koertje van mijn grootouders en toen ze verhuisden op het balkon van hun appartement, vervolgens bij de vijver van m'n ouders. Tijd voor een nieuwe locatie.

Ideaal om rustig op mijn terrasje verder te laten vergaan.

Twin Peaks

2008-08-26T17:32:00.001+02:00

Twin Peaks
Originally uploaded by tjoff.

Van plan zijn om naar de zee te gaan om uiteindelijk toch naar de fnac te gaan en met dit terug te komen. Het is zo typisch mij.

The Vaults Of February 2007 (1/2)

2008-08-26T13:25:00.004+02:00

Op 9 februari 2007 daalde ik met een collega af in het gebouw waar ik toen werkte. We hadden dit reeds eerder gedaan. Dit was de eerste keer dat we zo diep in de ondergrond afdaalden. Het leven zou nooit meer hetzelfde zijn. Toen gebeurde nl. dit:

Beijing

2008-08-08T16:57:00.003+02:00

O ja, allen daarheen.

Retro bttf T-shirt

2008-08-07T20:32:00.001+02:00

Retro bttf T-shirt
Originally uploaded by tjoff.

Me enkele dagen geleden een paar geestige retro T-shirts aangeschaft. Ik word daar goed in. In het aanschaffen he.

Garnaal

2008-08-04T21:20:00.000+02:00

Er zit een garnaal tussen mijn tanden. Goed beseffend dat dat gewoonweg niet mogelijk was, pietste ik het pelletje, behorend tot die ene garnaal die ze vergeten waren toen ze de tomate crevette prepareerden, van tussen mijn tanden. Opeens wist ik het: "Hé, da's een goeie titel voor iets wat er helemaal niet mee te maken heeft".

Kwestie van eens iets anders dan "Prijsuitreiking" ofzo als titel te hebben. Enkele dagen geleden werd ik nl. vernoemd in dit artikel van Linn (Binnenstebuiten). En ja, 'k heb ne prijs gewonnen. Hoera!

Alhoewel er interessante dingen alhier neergetypt worden of soms ook wel de grootste dommigheden, kreeg ik toch een stokske voor Briljante Weblog Award toegesmeten. 't Is naar het schijnt de bedoeling om dit door te werpen naar zeven andere bloggerkens die ik persoonlijk megabriljant vind. Bij deze ga ik het kort houden:

Apostel Derti3n: Volg een reilen en zeilen van een groeiend stand-up comedian. Ik dronk al menig pint met de kerel en 't is nen toffen pee.
C-life in Ghent: Deze blogger ken ik ook van naast de blogdansvloer en ik vertoef met graagte regelmatig op dezelfde cynische frequentie bij het lezen van z'n artikels en reisverslagjes.
Hanenwürger: Werd ooit door kapitein Haddock in een stripverhaal van Kuifje als scheldwoord gebruikt en werd achteraf ideaal bevonden als naam voor dit blog.
Ofwel: Hanenwürger is een satirisch project met een Belgisch-Nederlandse redactie dat ijvert voor de correcte herstructurering van het menselijk brein, dit ter bevordering van het algemeen welvaren van de maatschappij in zijn totaliteit.

Zeker eens lezen. Elk verhaal trekt je aandacht en is uitermate satirisch.
Koen begint - Tijdsverdrijf ter kennismaking aan de wereldbevolking: Deze kerel is in zijn vrije tijd vooral bezig met improvisatietheater en stand-up comedy maar als het even kan schrijft hij leuke stukjes vol absurditeit.
Mooi Geel Topje: Fictie en non-fictie worden hier met elkaar verweven aan de hand van een rijkelijk benutte woordenschat en vooral veel absurdisme. I love it, 't is geniaal.
Onnozelheid mag!: Ik denk dat ik daar ooit begonnen ben met blogs lezen. Uiteraard blijft het geniaal geschreven.
the world as seen by nachtje: Blijft me verbazen met haar honger naar cultuur. Hier heb ik al regelmatig nieuwe dingen leren kennen. Lees hier over dingen die pas maanden later vaak een beetje van een hype worden.

Oef. Gedaan. Mijn stokjeswerk zit erop.

Het "it's"-gevoel

2008-08-01T19:46:00.005+02:00

Dit omschrijft in grote lijnen het gevoel dat ik kreeg toen ik dag na dag tijdens het fietstochtje naar Santiago zo rond de 80 km te kampen kreeg met verzuring in de benen:

Daarnet nog gezien op de fietscomputer dat de gemiddelde snelheid van de totale trip 17,11 km/u bedroeg, wat niet slecht is als je beseft dat daar zware beklimmingen tussenzaten waar je soms bijna een ganse dag max rond de 7 km/u kon fietsen.

Nu ja, ondertussen ben ik alweer een tijdje terug op Gentse bodem en heb ik met volle teugen genoten van de Gentse Feesten. Misschien zelfs een beetje teveel want de laatste 4 dagen werd ik al fameus neig geplaagd door een hardnekkige verkoudheid (lees: 't is hier van snotter-en-hoesteregem). Gevolg is dat ik de hele tijd redelijk moe loop maar ik doe m'n uiterste best om m'n weerstand weer op te bouwen.

Opmerkelijke after-Santiago feiten:

een tof mailtje van de dochter van Paula, waarmee ik van Santiago de terugtocht had ingezet
een telefoontje van Paula toen ik om 10u 's morgens op de Vlasmarkt in de zon stond op te warmen
een mailtje van Jan met twee leuke foto's van die keer dat ik in Samos in een klooster arriveerde en iets verder in het dorpje Jan & Renze opnieuw tegenkwam. We hadden toen veel lol met o.a. de "fresh fruits"-dessert die blijkbaar bestond uit 2 bananen, vergezeld van een bordje + mes & vork

Orchideetjes die heropleven

2008-08-01T14:14:00.001+02:00

Orchideetjes die heropleven
Originally uploaded by tjoff.

Ze waren een paar maand geleden zo goed als morsdood en kijk nu ...

geSouthParkeerd

2008-07-31T14:33:00.001+02:00

Tegenwoordig

2008-07-29T06:35:00.000+02:00

Tegenwoordig

"Er zit een sprinkhaan in uw haar".
Ik: *schudde schudde* al Tjoff doende wijze.
"Ik hoop dat ze het overleeft, dat verdient ze nl. echt wel."
Waarom weet ik echter niet maar het houdt alleszins m'n aandacht weg
van waar het in het leven echt om draait. Waar het in het leven echt
om draait is echt wel belangrijk. Ik probeer daar tegenwoordig toch
niet teveel mee bezig te zijn. Tegenwoordig ben dus vooral met het
niet teveel bezigzijn bezig.

Verstuurd vanaf mijn iPhone

Alien

2008-07-17T16:50:00.001+02:00

Vroeger voelde ik me vaak alien tussen vrijgezellen.
Tegenwoordig begin ik me steeds vaker gealiëneerd te voelen tussen koppels.
Dat is een goeie zaak.

Céline

2008-07-16T23:56:00.003+02:00

Vanessa en Céline
Originally uploaded by tjoff.

Toch weer toevallig tussen mensen uit het heden en verleden beland. Puur toeval. Céline vertrekt morgen naar Santiago. Goe he. Tjoff live vanuit Patrick Foley's Irish Pub.

Céline, Tjoff
Originally uploaded by tjoff.

Tjoff in Normandië

2008-07-13T12:42:00.001+02:00

Tjoff
Originally uploaded by tjoff.

Iets minder herfst dan in België alhier.

Einde

2008-07-10T17:25:00.001+02:00

Maandag 07/07 reed ik na 26 km vanuit Dunkerque ons Belgenlandje weer binnen om rechtstreeks een bezoekje te brengen aan m'n grootouders in Koksijde. Het werd een heel erg aangenaam weerzien en op dat moment besefte ik pas dat ik verging van de honger. Na 6 sneetjes brood met charcuterie, 2 kommen soep met ballekens en een heerlijk lange douche ging het al iets beter.
Vervolgens belde ik eens naar m'n ouders die erop stonden om me te komen halen. Hier had ik uiteraard geen bezwaar tegen.

Ik ben 3 dagen onderweg geweest om terug thuis te geraken. Vrijdag kocht ik wat tape en vuilniszakken uit een supermarkt in Santiago. Ik haalde m'n voorwiel eruit en pakte het ganse boeltje in. Dit deed ik ook met Paulas fiets.
Tijdens het gestresseerde alles-op-de-bus-laden ontmoette ik Rudi uit Zwitserland die ook probeerde om zijn fiets in de overvolle laadruimte van de bus te krijgen. Uiteindelijk slaagden we daarin en ging ik helemaal bezweet in de bus zitten voor de lange rit richting Frankrijk. Na talloze tussenstops en ladingen mensen die op en af de bus stapten kwamen we 13 uren later aan in Irun. We assembleerden onze fietsen opnieuw en fietsten 4 km verder de grens over naar Hendaye. Daar moesten we nog de hele dag wachten op een trein naar Bordeaux. Ik stelde voor om een koffietje te gaan drinken en dat deden we dan ook. Het werd een mengelmoes van Engels, Nederlands en Duits maar we konden elkaar in de meeste gevallen perfect verstaan.
Toen Rudi omstreeks 18:30u z'n trein naar Genève nam, wuifden we hem uit en namen vervolgens onze boemeltrein naar Bordeaux.

Op de trein zat een zatte kerel met een fles Richard in z'n broek. Hij zat daar bij ons fietsen cashewnoten te pellen. Ik hield hem in de gaten toen iemand anders me teken deed dat hij misschien wel aan't proberen was om te stelen. Dat was niet het geval. Een tijdje later kwam hij wat mensen lastigvallen en een struisgebouwde Spaanse kerel die rustig een boek zat te lezen kreeg het zwaar op z'n zenuwen. Hij gooide z'n boek naar de kerel, riep "ey! hombre", stekte hem vast bij z'n kraag en gooide hem tegen een tussendeur.
De zatlap stond recht en begon weer onverstaanbaar te babbelen, zoals hij daarvoor ook al deed. Op dat moment nam de Spanjaard z'n spullen, gooide nog wat met scheldwoorden en verliet de wagon. Anderen deden dit ook, daar hij bleef lastig doen. Een tijdje later ging hij op een leeggelopen 4-zit zitten en viel in slaap. De treinconducteur passeerde, maar liet hem zitten daar hij nu rustig was.
Toen we in Bordeaux aankwamen, haalde ik de fietsen van de trein en zag dat de zatlap ondertussen op de grond gevallen was. De treinconducteur riep "monsieur, monsieur" maar er scheen niet veel leven meer uit te komen.

Het was ondertussen al 22u en ik besloot een slaapplaats voor Paula en mezelve te zoeken. In de jeugdherberg van Bordeaux werd ik weggestuurd omdat het "complet" was.
Ik besloot me niet te laten doen en legde uit dat ik daar met 2 fietsen stond en een mevrouw die moe was en dat we van St. Jacques kwamen enzo. De kerel ging eens door z'n papieren, zag dat er een reservatie voor 3 niet was komen opdagen en doorstreepte die. We kregen een kamer voor 4, ha, dat was chance hebben.

De dag erna namen we de trein naar Nantes en vervolgens Le Mans.
Vanuit Le Mans konden we naar Rouan, met een overstap in Caen. Die eerste trein had echter vertraging en we misten de aansluiting naar Rouan. In Caen ging ik dus wat van mijn tak gaan maken tegen de chef. Hij zei me dat er wat later nog een trein was en dat we dan rond 1u 's nachts in Rouan aan zouden komen. Ik bedankte hem vriendelijk en vroeg of er geen hotelletjes in de buurt waren en mogelijkheden om de dag erop in Rouan te geraken. Na wat telefoontjes, regelde hij een hotel met 2 bedden op kosten van de SNCF en konden we de dag erop om gelijk welk uur de trein naar Rouan nemen, ha, dat was chance hebben.

Maandagochtend stonden we om 6u op en kocht ik een ticket voor Paula naar Lille en voor mij eentje naar Dunkerque met een overstap in Aras (=trein naar Lille, 2 haltes eerder). Ik wenste Paula nog een goeie reis, spoorde tot aan de noordelijke top van Frankrijk en fietste België binnen.

Er zijn mensen die graag van deze toestanden lezen zoals hieronder beschreven. Ik ga er meestal van uit dat veel mensen dat al lang weten. Toch zijn het dingen waar ik door die lange fietstocht meer van overtuigd ben dan ooit tevoren:

Geluk heeft zoveel meer waarde als je het met iemand kan delen. Deel het met iemand waarbij "het gevoel" goed zit.
Onderschat je instinct niet.
Neem beslissingen waarvan je aanvoelt dat je daarmee het gelukkigst kan worden. Vrees geen fouten.
Geef en krijg maar neem niet.

Rudi uit Zürich en Paula uit Geel

2008-07-06T23:49:00.001+02:00

Rudi uit Zürich en Paula uit Geel
Originally uploaded by tjoff.

Ex-pelgrims waarmee ik samen in Hendaye zat te wachten om naar huis terug te keren.

Feest in Santiago

2008-07-04T12:06:00.001+02:00

Feest in Santiago
Originally uploaded by tjoff.

't Zag er de moeite uit.

Dag 29: Het gevoel van de eindbestemming

2008-07-04T12:03:00.000+02:00

Dag 29: Het gevoel van de eindbestemming

Deze morgen sliep ik wat langer dan gewoonlijk. Rond 9u werd ik wakker
hier in de reusachtige albergue van Santiago. Linze en Will waren al
weg maar hun spullen lagen er nog aangezien ze vandaag de bus naar
Firisterre namen. Da's zo'n 140 km verderop naar het westen aan de
kust. Sommige pelgrims gaan door tot daar om er hun kleren te
verbranden of in de zee te gooien. Da's naar het schijnt een
eeuwenoude traditie.

Toen ik rond 11u in de buurt van de kathedraal m'n vorig verslagje via
m'n telefoon zat te bloggen kwamen Christina en Katharina naar me toe.
We wensten elkaar proficiat en gingen een koffietje drinken. Rond de
middag gingen we de kathedraal binnen. Ik liep er wat rond en bezocht
er het graf van St Jacobs. Even later begon de mis en ik zocht een
plaatsje. Dat was niet makkelijk want er waren massaal veel mensen,
voornamelijk peregrinos. Je herkent ze aan hun staf of wielerstenue.

Tijdens de mis werd een lijst afgeroepen met aantallen toegekomen
mensen per nationaliteit. Dat doen ze blijkbaar elke dag. Een non zong
op hemelse wijze. 't Was echt prachtig. 'k Heb er een stukje van
opgenomen maar 'k weet niet of de geluidskwaliteit deugd.

O ja, ik vond trouwens een plekje vlak naast Erwin, die ik laatst in
Santo Domingo de la Calzada gezien had. Hij was op 1 juli in Santiago
toegekomen en was de dag erna beginnen doorfietsen naar Firisterre. Na
10 km keerde hij terug naar Santiago omdat "het gevoel" er niet meer
was. Ik kan me heel goed voorstellen wat hij bedoelde. Da's ook de
reden waarom ik niet naar Firisterre ga.

Als je al die tijd een eindbestemming in gedachten houdt en daar ook
de magie van beleeft, is het gevoelsmatig beter daar niet van af te
wijken. Voor mij althans, en voor Erwin dus blijkbaar ook.

Na de mis nam ik afscheid van Erwin en vervolgens van Christina en
Katharina en begon wat rond te slenteren in Santiago. Gezellig stadje,
dat zeker.

Er waren vandaag trouwens feesten. Overal hoorde je Celtische muziek
met violen en doedelzakken. Prachtig.

Ik ging op zoek naar de busmaatschappij ALSA en kocht een ticket voor
morgenavond 18u. M'n fiets moet ik echter gedeeltelijk demonteren en
verpakken om ook mee te mogen nemen. In de supermarkt kocht ik op zijn
McGuyvers handschoenen, een schaar, vuilniszakken, vershoudfolie en
sterke tape. Vervolgens zocht ik een winkeltje waar ik etiketten
kocht. Normaal moet dat wel lukken om de fiets mee te verpakken.

Deze avond ontmoette ik Linze en Will opnieuw en ze stelden me voor
aan Paula, een grootmoeder uit Geel die op een redelijk gewone en
zwaar beladen fiets naar hier gefietst was en compleet over haar
toeren was omdat ze niet goed weet of het zal lukken om terug te
geraken. Morgen zit ze ook op m'n bus en ik zal haar helpen om haar
fiets te demonteren.

Morgenavond (vrijdag) dus naar Irun en dan nog 4 km fietsen naar
Frankrijk.
Wat daarna komt, zien we dan wel :)

Verstuurd vanaf mijn iPhone

Kathedraal Santiago bij avond

2008-07-03T13:25:00.001+02:00

Kathedraal Santiago bij avond
Originally uploaded by tjoff.

Gisterenavond.

Dag 28: Christophocum in Santiago

2008-07-03T11:31:00.000+02:00

Dag 28: Christophocum in Santiago

't Is gelukt. Ik ben in Santiago!
Na 28 dagen weg van huis ben ik op de eindbestemming en ik ben van
plan hier een paar dagen te blijven om uit te rusten, de stad te
verkennen en de mensen die ik onderweg tegenkwam opnieuw te ontmoeten.

Deze ochtend werd ik wakker in een albergue in Arzúa.
Ik babbelde nog even met een paar kerels die met de fiets uit de
omgeving van Lyon gekomen waren. Toen m'n fiets bepakt was, begon het
te gieten. Op dat moment vroeg Christina, iemand waar ik gisteren effe
mee gepraat had, of ik zin had om samen een koffietje te drinken. Dat
deed ik dan ook. Ze kwam, samen met een vriendin, uit Madrid en ging
te voet van Ponferrada tot Santiago. Da's een goeie 200 km. We dronken
koffie en praatten even, waarna ze vertrokken.

Ik ging op zoek naar internettoegang maar daarvoor moest ik wachten
tot 10u omdat dan pas de bibliotheek opende.

Rond 11u besloot ik uiteindelijk aan te zetten richting Santiago.
Onderweg kwam ik Jan en Renze tegen die in de voortuin van een villa
zaten te picknicken. Best wel een grappig zicht. Ze vroegen of ik
koffie wou en ik voegde me bij hen.
Vervolgens gingen we onze eigen weg en een uurtje later kwam ik hen
opnieuw tegen.

Vandaag fietste ik vooral veel door eucalyptusbossen. Het was, jawel,
alweer een dag met vele steile beklimmingen.
Na 35 km kreeg ik een hagelbui over me heen en mocht dus m'n
regenoutfit bovenhalen. Dat was geleden van in Frankrijk.

Na nog een paar kilometerslange beklimmingen en het verbijten van de
spierpijn, kwam ik na 53 km in Santiago de Compostela aan.

Toen ik door de drukke straten met de fiets aan de hand naar het plein
voor de kathedraal wandelde, hoorde ik m'n naam roepen. Het was Pol
die in een restaurantje iets zat te eten.
We dronken een pint en een tijdje later gingen we samen naar het
plein. Dat lukte weer niet, want iets verder op een terrasje zat Huub
waarmee we uiteraard weer een pint pakten.

De fietsen hadden veel bekijks door de toeristen die benieuwd waren
naar waar we vandaan kwamen. Uiteindelijk nam ik afscheid en ging naar
de kathedraal. Een prachtig bouwwerk, echt wel.

Een tijdje later ging ik met m'n "credencial", dat ik in St. Jean-Pied-
de-Port gekocht had, naar het peregrinokantoor om een getuigenschrift
in ontvangst te nemen. M'n naam werd er in het Latijn op genoteerd.
Echt iets om in te kaderen.

Het was inmiddels al 18u en ik ging een plan halen bij de oficina
turistica en vroeg waar de albergues zich bevonden. Ik ging naar de
grootste die ook het dichtst bij het centrum lag. Het lijkt hier op
een gigantisch militair hospitaal.

Ik vond eerst m'n slaapplaats niet. Gelukkig begeleidde de kerel van
de balie me door de vele gangen naar de juiste zaal.

En wie lag daar, vlakbij mij? Jawel, Will en Linze. Met hen had ik in
Frankrijk nog samengefietst. Ze waren hier gisteren aangekomen. Over
toeval gesproken :)

Daarnet ben ik met Linze iets gaan eten. 't Was leuk om wat bij te
praten. Nu slapen en morgen eens kijken voor kaartjes enzo.

Verstuurd vanaf mijn iPhone

Santiago de Compostela

2008-07-02T17:22:00.001+02:00

Santiago de Compostela
Originally uploaded by tjoff.

't Is gelukt. Om 15:30u kwam ik hier aan. 't Is echt geweldig.

Christina van Madrid

2008-07-02T10:29:00.001+02:00

Christina van Madrid
Originally uploaded by tjoff.

Daarnet ontmoet in de albergue van Arzúa. Me nu klaarmaken en naar Santiago de Compostela fietsen.

Dag 27: We zijn er bijna, we zijn er bijna...

2008-07-02T10:25:00.000+02:00

Vannacht sliep ik redelijk slecht. Ik werd telkens opnieuw gewekt in
het klooster door een koor van snurkers. Het feit dat ik vlak naast de
badkamer lag waar 's nachts nog een kerel begon te kotsen was ook al
niet echt bevorderlijk. Maar goed, ik werd wakker om 7u, bepakte m'n
fiets en zette aan richting Sarria. Na 12 km kwam ik daar aan en ging
er koffie drinken en een voorraadje krachtvoer inslaan.

Toen ik daar aanzettem kwam ik Jan en Renze tegen. Ze waren op zoek
naar een nieuw zadel want Renze het zijne was gebroken.

Het werd weer al klimmen wat de klok sloeg. Snelle steile afdalingen
waren er ook bij, maar dat duurt meestal niet lang doordat je
snelheden tussen de 50 en 60 km/u haalt.

Deze ochtend hing er een dikke mist boven Gallicia wat het landschap
een mystiek karakter gaf. Toen ik in Sarria aankwam, was mijn haar er
nat van.

Na stevig klimwerk en een lange steile afdaling passeerde ik langs het
prachtige Portomarino dat zich kenmerkt door uitgestrekte valleien met
gigantische meren en vooral veel groen. Een deel van de route verliep
langs de camino waar een gezellig sfeertje dankzij de honderden
pelgrims heerste. Aan een albergue had ik een gesprek met een
Amerikaanse vrijwilliger. Hij boodt me aan om wat te pauzeren en
koffie te drinken. Ik besloot toch verder te fietsen aangezien het nog
73 km was tot Santiago.

't Is de bedoeling om er morgen een rustig dagje van te maken zodat ik
voldoende tijd en energie heb om Santiago al wat te bezichtigen.

Na enkele steile klimmetjes waarbij ik nauwelijks m'n fiets kon
overeind houden en enkele kilometers door mooie eucalyptusbossen, kwam
ik aan in Arzúa waar ik onmiddellijk op zoek ging naar een albergue.
Nadat ik een heerlijke douche genomen had, ging ik naar buiten maar
keerde onmiddellijk terug, omdat het aan het gieten was. Ik nam m'n
jas en ging pizza eten.

Het is ondertussen opgehouden met regenen en de straten zijn bijna
droog. Daarnet kreeg ik overigens het nieuws dat m'n grootmoeder, die
zwaar te lijden had onder chemotherapiem genezen verklaard is!
Morgen nog 40 km tot Santiago, vandaag 97 km gedaan.
't Kan niet meer stuk!

Verpleging in het klooster van Samos

2008-07-02T10:20:00.001+02:00

Verpleging in het klooster van Samos
Originally uploaded by tjoff.

Meestal mensen met blaren.

Dag 26: Klimmen naar Gallicia

2008-07-01T21:27:00.000+02:00

Deze voormiddag werd ik rond 8:30u wakker in m'n tentje in de schuin
aflopende tuin van de albergue municipal van Villafranca del Bierzo.
Pol was zo vriendelijk geweest m'n batterij uit het stopcontact te
halen vooraleer de albergue om 8u zijn deuren sloot.
Ik ruimde mijn materiaal rustig op, wenste Pol een goeie reis en typte
2 verslagjes uit op de iPhone. Nadat m'n fiets weer bepakt was, ging
ik naar de Plaza Major om een koffietje te drinken op het terras en
wat te internetten.

Je raadt nooit wie daar zat. Jawel, Huub nam daar effe een
koffiepauze. Hij lachte en zei: "Je komt ook overal dezelfde mensen
tegen". Hij had vorige nacht in Ponferrada geslapen en nam eventjes
een rustpauze. Nadat ik alle verslagen van de laatste 5 dagen op m'n
blog gegooid had, at ik een spaghetti en begon uit het dorp te
klimmen. Het was toen al half 3 en het werd klimmen van 500 meter tot
een dikke 1300 meter over een afstand van 35 kilometer onder een
brandende zon. Ja, dat is afzien.

Na de eerste top, kwam een afdaling, een tweede top, weer een afdaling
en alsof dat nog niet genoeg was een derde top.

Maar goed, ik ben in communidad "Gallicia" waar ze Spaans en een
Celtische taal spreken. De Celten hebben hier een grotere invloed
gehad dan de Moren waardoor je hier een ander ras aantreft nl
Spanjaarden met blauwe ogen enzo. De plantengroei is hier ook anders
en het is hier iets vochtiger. Er hangt hier en daar wat nevel, wat
deze streek een mysterieus karakter geeft. Echt prachtig.

Na 67 km en een razendsnelle afdaling naar zo'n 500 meter kwam ik in
Samos terecht. Ik dumpte m'n materiaal in het klooster waar ik nu
tussen de kreupele mensen in een grote zaal in een vies stapelbedje
lig.

Daarnet ging ik in het dorp eten. Na even zoeken kwam ik op het terras
van een gezellig restaurantje terecht waar Jan en Renze, de Hollanders
die ik gisteren onmoette en die ook een dagje met Linze samengefietst
hadden, een flesje wijn zaten te nuttigen. We hadden veel lol maar ik
moest iets voor 10 weg omdat dit klooster om 22u sluit en morgenvroeg
moet ik hier om 7:30u al buiten staan. Morgen toch maar een camping
ofzo zoeken :)

Verkoper

2008-06-30T12:47:00.001+02:00

Verkoper
Originally uploaded by tjoff.

In de bergen richting Ponferrada waar er een prachtige burcht is.
Op dit moment in Villafranca del Bierzo. Nog een goeie 200 km tot Santiago :)

Dag 25: Over de bergen, richting Gallicia

2008-06-30T12:44:00.001+02:00

Het geluid van feestende Spanjaarden en toeterende wagens en "e viva
España" gezangen begint zachtjes weg te ebben, terwijl ik hier in het
tentje in de tuin van de albergue municipal van Villafranca del Bierzo
lig. Spanje is net gaan lopen met de winst in de Champions League en
daarom is het hier overdreven feestelijk. Grappig, dat wel.

Deze morgen werd ik als 1 van de laatsten wakker in de albergue van
Astorga. Een tijdje later ging ik nog even fotos maken van een gebouw
dat door architect Gaudi ontworpen was. Pol begon al te fietsen
richting Ponferadda en we besloten elk onze eigen weg te gaan. Ik was
nog maar 10 min alleen op het dorpsplein van Astorga toen ik daar
Maria-Antoinietta, de Italiaanse, tegenkwam. Ze was gisteren met de
bus vanuit Leon gekomen omdat haar voet er nog steeds slecht aan toe
was. Even later begon ik aan mijn fietstocht.

In het begin was er een stevige klim, gevolgd door alweer dezelfde
Leonese landschappen. Daarna werd het iets zwaarder. Daar kwamen de
bergen en ik begon kilometers aan 1 stuk door te klimmen van 800 meter
tot 1500 meter hoogte.

Op 1400 meter hield ik halt bij een Celtische albergue om m'n
drinkbussen bij te vullen en wat te eten. Ik ontmoette massa's
pelgrims. Hoe dichter ik bij Santiago kom, hoe meer pelgrims op de
baan. Ik hield ook halt bij een kerel waar ik een St. Jacobsschelpje
kocht. Hij begon te zingen "Señore, o, señore", best wel grappig.
Vervolgens nam ik een foto. Het valt me op dat ik het Spaans steeds
makkelijker begin te verstaan. Aan de top van de col, kwam ik Pol
opnieuw tegen. Hierna ging het enorm steil bergaf voor een
betrekkelijk lange tijd. We gingen van 1500 meter naar ongeveer 500
meter, tot in de stad Ponferadda.

Onderweg kwam ik een wandelende pelgrim tegen, een Spanjaard van rond
de 50 die er niet al te gezond uitzag. Hij riep "Agua, Agua" en ik
hield halt en liet hem van 1 van mijn drinkbussen drinken. Content dat
die was, ge kunt het u niet voorstellen.

In Ponferadda trok ik wat foto's van de burcht die daar door de
kruisvaarders opgetrokken was. Het deed me denken aan het Gentse
Gravensteen, echt indrukwekkend (zie foto's).

Een tijdje later kwamen we nog wat Hollanders en Duitsers tegen, waar
ik ondertussen via via al van gehoord had maar die ik zelf nog niet
was tegengekomen. Na 80 km kwamen we uiteindelijk aan in Villafranca
del Bierzo, een leuk stadjem echter zonder camping. Daarnet met Pol op
de Plaza Major iets gegeten. Dat deed deugd maar ik ben echt uitgeteld
van al dat klimmen.
Mezelf net gepushed om toch nog iets te schrijven alvorens ik het
alweer vergeten ben.

Morgen laat ik Pol gaan en zal ik nog wat proberen internetten. In de
namiddag zal ik dan nog een stukje fietsen tot in, naar het schijnt,
het prachtige Gallicia. We zitten hier nl op de grens van het district
Castilla y Leon. Sloppel!

Medepelgrims bij jeugdherberg León

2008-06-30T12:43:00.001+02:00

Medepelgrims bij jeugdherberg León
Originally uploaded by tjoff.

Allerlei nationaliteiten. Die met de rugzak is Maria-Antonietta.

Dag 24: De herontmoeting

2008-06-30T12:41:00.001+02:00

Deze morgen werd ik rond 8:30u wakker en nam rustig de tijd om te
ontwaken. Ik babbelde nog even met de 2 Oostenrijkers die bij mij op
de kamer lagen. Een ervan was blij een Belg te leren kennen. Hij kende
België. Dat is het land dat Oostenrijk de prachtige muziek van Sarah
Bettens en K's Choice bracht.

Omstreeks 9:45u trachtte ik even te internetten. Voor pelgrims is dat
echter maar tot 10u toegelaten dus typte ik 1 van m'n verslagen in
razendtempo uit. Da's nl veel handiger dan op de iphone. En ze waren
stipt. Om 10u moest ik de jeugdherberg verlaten.

Toen ik buiten m'n fiets alweer aan het bepakken was, kwam de
Italiaanse vrouw waarvan de naam vermoedelijk Maria-Antoinietta was,
naar buiten. Ik had haar eerder al ontmoet in de albergue van
Belorado. Ze had de bus genomen van Burgos naar Leon omdat haar voet
pijnlijk gezwollen stond. Ze was blij me te zien en stond erop dat ik
haar 3 toezen gaf.

Ze heeft 2 kinderen die in Rotterdam wonen, vandaar dat ze een beetje
Nederlands spreekt. Ik nam een foto van haar en een hoop andere
pelgrims en ging op zoek naar de McDonalds in de buurt van de
stierenarena van Leon. Ze hebben daar nl gratis wifi.

Na wat fotos up te loaden en een verslagje van enkele dagen geleden te
publiceren, at ik wat heerlijke fastfood.

Ik kreeg er een gratis colaglas bij maar aangezien dat wat te zwaar
leek om als extra bagage mee te nemen, gaf ik het weg aan een
gezinnetje dat daar wat verder op het terras zat. Blij dat ze waren,
jaha.

De kerel kon Engels en hij vertelde me dat het vanaf dinsdag wat
frisser zou worden. Hij ging ervan uit dat ik pelgrim was opweg naar
Santiago en hij was onder de indruk toen hij vernam dat ik uit Belgie
kwam. Hij kende Gent en vond het een prachtige stad. Hij ging zelf ook
regelmatig fietsen en zei me dat er vanaf Gallicia veel meer groene
landschappen zijn. Afwachten dus.

Even later kleedde ik me om en zette aan richting Astorga. Na 40 km
kwam ik Pol opnieuw tegen. Hij had het hard te verduren gekregen. Er
was nl een barst in zijn buitenband gekomen waardoor de binnenband
naar buiten kwam. Hij was een halve dag verloren om die buitenband te
vervangen. We fietsten de laatste 16 km samen naar Astorga. Toen we de
albergue binnenkwamen vroeg een verwijfde kerel ons of we kwamen voor
een "massaje". Het heeft effe geduurd tegen dat we het uitgelegd
kregen dat we gewoon een plaats zochten om te slapen. We waren precies
gelijk beiden wat slechtgezind. Dat heeft waarschijnlijk te maken met
de temperatuur. Het was hier vandaag nl 40 graden. Pfff...

We kregen een kaartje van een restaurant hier in de buurt. Het was een
megasjiek restaurant. Drie gangen, hoofdmenu een stevige moot zalm
plus een fles wijn voor maar 10,5 eur, en dat dankzij het
pelgrimskaartje. Het zorgde ervoor dat ik goedgevuld kon gaan slapen.
Deze albergue sloot om 22u30 en rond 23u werden we van het terras
verjaagd. Is maar best want morgen een zware dag. Morgen over de
bergen. Dat zal klimmen worden tot 1500 meter om daarna steil naar
beneden te gaan. Het zal dus misschien nog zwaarder worden dan de
pyreneeen. Maar nu eerst meeknorren met de meute.

Schapenherder

2008-06-30T12:39:00.001+02:00

Schapenherder
Originally uploaded by tjoff.

Ontmoette ik opweg naar León.

Dag 23: Je bent op de camino, de wereld ligt aan je voeten

2008-06-30T11:53:00.001+02:00

Deze ochtend werd ik omstreek 6u door de iPhone gewekt. Aangezien ik
doodmoe was drukte ik op snooze. Het lukte me niet goed om vast te
slapen in het tentje. Deze nacht ben ik nl. een paar keer wakker
geworden. Wat moest gebeuren, gebeurde. De batterij liep af en ik werd
om 9u wakker. Toen ik langs het tentje van Huub passeerde, vroeg hij
wat er gebeurd was. Hij begon te lachen toen ik vertelde dat ik me
verslapen had. Gisteren had ik nl. nog doodleuk verteld dat ik naar
Leon zou fietsen. Huub zei me dat dat qua afstand voor 'n fietser niet
echt haalbaar leek.

Omstreeks 10u zette ik aan en trachtte een stevig tempo aan te houden.
Om de 20 km at ik een banaan of een yoghurtje en een mueslireep. Tegen
de middag kwam ik in het dorpje Fromista. Ik kocht er een Redbull,
saucissen met kaas, een slaatje en een groot stuk chocolade. Ik at
alles op en bewaarde de Redbull voor later die dag.

Vanaf kilometer 50 verliep de weg via het wandelpad van de camino. Dat
was moeilijk fietsen daar het een aardeweg vol grote stenen was. Ik
gaf en kreeg er vele keren "bon camino" voor en door de vele pelgrims
die ik voorbijstak. Op een gegeven moment ben ik met een kerel uit
Nederland aan de praat geraakt. Hij moet ergens vooraan in de 20
geweest zijn. Ik wandelde een eindje met hem mee. Hij was enkele
maanden geleden te voet vanuit Nederland vertrokken.

Een van de dingen die hij zei was "Je bent op de camino, de wereld
ligt aan je voeten".
Dat is me het meest bijgebleven. Deze tocht van bezinning zorgt er
uiteindelijk voor dat alles wat je achtergelaten hebt ook tijd heeft
jou achter te laten zodat je een nieuwe wereld, een nieuw hoofdstuk
tegemoet kan gaan. Fantastisch toch.

Een paar uur later zag ik een kudde schapen met herder en
herdershonden. Ze werden naar een andere weide geleid.
Ik nam een foto en controleerde die nog even. Op dat moment kwam 1 van
de honden aan m'n fiets snuffelen. Ik draaide me om en daar stond de
herder. Hij brabbelde iets in het Spaans. Na wat gebarentaal slaagden
we erin elkaar te verstaan. Hij wou dat ik een foto van hem nam en was
benieuwd naar het aantal km dat ik gefietst had. Ik denk niet dat hij
al van Belgica gehoord had maar hij was ferm onder de indruk.

Vervolgens stak ik een tandje bij en kwam in tegenovergestelde
richting een Nederlander tegen die met de trein van Santiago naar Leon
gegaan was om vervolgens naar Sahagun, waar ik eerder passeerde te
fietsen. Ik zei hem dat ik in Leon wou geraken. Hij zei me dat het
mogelijk was als ik wat doortrapte. Dat deed ik, na een banaan en de
Redbull te tanken.

Na 150 km kwam ik in Leon aan. Het was 19:30u. Ik ging een plan halen
bij de Officina Turistica en ging op zoek naar de albergue.
Er was er een in een klooster en het leek wel een gevangenis.

Om 21:30u moest je daar slapen. Ik zag dat niet zitten en fietste naar
de jeugdherberg waar je voor 4 euro als pelgrim kon overnachten op
voorwaarde dat je de dag erop om 10u weggaat. Voordeel is wel dat ze
hier dus gans de nacht open blijven.
Maar ik moet maffen. De geest maar vooral het lichaam is uitgeput.

San Anton

2008-06-30T11:14:00.001+02:00

San Anton
Originally uploaded by tjoff.

Prachtigheid op 10 km van Castrojeriz.

Dag 22: Blijf ik in Burgos of niet

2008-06-30T11:12:00.000+02:00

Dag 22: Blijf ik in Burgos of niet

Alhoewel ik toch nog wat last had in de benen, besloot ik niet gans de
dag in Burgos te blijven hangen. Deze morgen nam ik afscheid van Pol
en ging op zoek naar wifi-access om m'n foto's up te loaden. Na lang
zoeken vond ik uiteindelijk een bibliotheek waar het kon. De
internetverbinding was echter ergerlijk traag maar na 2 uurtjes was
het toch gelukt. Toen ik daar zat, kwamen Ton en Ton langs. Ze waren
ook een hele tijd op zoek geweest.
Ze hadden ondertussen een hotelletje geboekt om hier wat te rusten. Ik
zou liefst naar een camping gaan.

De kerel van de albergue zei me dat er 40 km verderop op de
caminoroute een deftige camping is. Ik ga nu (14u) aanzetten en zien
of ik er geraak. Eerst nog even de benen insmeren met reflexgel en
duimen. Vanavond schrijf ik verder.

't Is gelukt. Ik ben 53 km en na 3,5 uur fietsen in Castrojeriz
geraakt. Van spierpijn heb ik zelfs geen last gehad en er zaten
nochtans een paar stevige klimmetjes tussen.
Toen ik vertrok riep de Spanjaard van de albergue me nog "bon camino"
na. Jaha, zo zeggen ze dat hier tegen elkaar. Op de camping in
Castrojeriz kwam ik Huub, de Carmeliet, tegen. Hij was hier gisteren
toegekomen en had vandaag een wat mindere dag, waarschijnlijk door de
hitte.

Grappigste feit van de dag vond ik nog altijd toen Ton en Ton, die
trouwens schoonbroers zijn, de bibliotheek binnenkwamen en enorm
opgewekt "hey! We hadden je fiets aan de ingang zien staan. Jij weet
toch ook altijd snel de juiste plekken te vinden he" riepen waarna ze
enkele boze blikken van achter de balie kregen, gevolgd door een
fluisterend "ssst, biblioteca!" :)

Morgen ga ik iets proberen wat misschien wel onmogelijk lijkt en
waarin ik misschien niet zal slagen als ik te vermoeid geraak. Ik zal
pogen om door te rijden naar de volgende grootstad, León. Da's zo'n
150 km. De wekker staat op 6u. Het is nu 22:30u. Ik ga slapen.

Verstuurd vanaf mijn iPhone

Albergue in Burgos

2008-06-30T11:02:00.001+02:00

Albergue in Burgos
Originally uploaded by tjoff.

Veel kreupele mensen hier.

Dag 21: De klim naar Burgos

2008-06-30T10:53:00.000+02:00

Dag 21: De klim naar Burgos

Vooral het eerste deel van de dag was zwaar. Eens op de hoogvlakte
waarop Burgos ligt, ging het vlotjes.

Deze morgen met Pol vertrokken vanuit de albergue van Belorado waar we
afscheid namen van de vele mensen die we de avond ervoor leerden
kennen. Ik tetterde nog eventjes met een vrouw uit Moldavië die
momenteel in Dublin studeerde en te voet vanuit St.Jean-Pied-de-Port
vertrokken was.

Vandaag was het iets plezanter rijden dan gisteren omdat we via een
rustige weg konden fietsen die door de bergen ging en niet langs de
drukke N120.
Het enige nadeel was dat daar enkele lange steile hellingen
tussenzaten waardoor m'n knieën wat begonnen te klagen.

Langs de weg kwamen we opnieuw Huub tegen, de Hollander die tot de
Carmelietenorde behoort, en in Burgos dronken we een pint bij de
kathedraal. Toen we daar zaten kwamen we Ton en Ton tegen die dat van
die pint een goed idee vonden. Even later begeleidden ze ons naar de
albergue voor peregrinos.

's Avonds ben ik dan met Pol een vettige pita gaan eten. Dat kan
smaken als je de hele dag bananen, mueslirepen en yoghurtjes gewoon
bent.

Rond 22:30u kroop ik, na een ijskoude douche (er was geen warm water)
in het stapelbed.

Op de kamer lag het vol kreupele mensen, waaronder een Duitser en een
Slovaak die elk hun verhaal vertelden. Het valt me op dat, hoe dichter
ik Santiago nader, hoe erger de mensen eraan toe zijn. Blaren en
ontstoken pezen zijn de meest voorkomende kwalen.

Verstuurd vanaf mijn iPhone

Pol, Ton en Ton in Belorado

2008-06-28T12:19:00.001+02:00

Pol, Ton en Ton in Belorado
Originally uploaded by tjoff.

Goedkoop en lekker gegeten aldaare.

Dag 20: Rustig naar Belorado

2008-06-28T12:03:00.000+02:00

Deze nacht werd ik wakker in m'n tentje door een hevig onweer en een
keiharde blikseminslag in de buurt van m'n tentje. Je voelt het toch
meteen 's morgens dat je nog steeds vermoeid bent als je niet echt
vast hebt kunnen slapen.

Gisterenavond had ik, toen het hard begon te regenen op de camping,
nog enkele leuke gesprekken met een paar Hollanders en een Duitser. De
Hollanders waren toevallig in Najera beland en hadden nog maar pas
ontdekt dat daar vele pelgrims passeren die op weg zijn naar Santiago.

De Duitser was met de fiets en net als Pol en mij op weg naar
Santiago. Hij was vertrokken vanuit St. Jean-Pied-de-Port. Uiteraard
niet zo stoer als vertrekken vanuit je eigen land :)

Pol ging deze morgen koeken halen bij de bakker en wat fruit en
yoghurtjes. Het duurde eventjes tegen dat hij de weg naar de camping
teruggevonden had doordat het niet makkelijk was enkele winkels te
vinden. We ontbeten uitgebreid en het kostte bijne geen geld. De
feesten in Najera waren ondertussen volop aan de gang. Mensen waren in
groepjes in gelijkaardige outfit verkleed en ontstaken overal
kampvuurtjes en begonnen te barbecuën.

Rond de middag begon ik samen met Pol verder te fietsen. Een paar uur
later aten we een stevige spaghetti en een straffe koffie in Santa
Domingo de la Calzada. Daar gingen we eveneens een stempel halen voor
in het pelgrimsboekje. We kwamen daar ook Erwin opnieuw tegen die
gisteren besliste om wat alleen te fietsen.

Op ongeveer 5 km van ons einddoel voor vandaag kwamen we Huub, de
Hollander waarmee we eergisterenavond iets aten, opnieuw tegen om dan
uiteindelijk na 65 km te eindigen in de pelgrimsrefuge van Belorado.

Hier kregen we een uitgebreid avondmaal en we betaalden alleen 10 euro
omdat het "donativo" was, dit is de formule "geef wat je wil". Ik at
hier samen aan een tafeltje met Pol en o ja, Ton en Ton :)
Grappig dat je dezelfde mensen steeds opnieuw tegenkomt.

Daarna ging ik wat in de tuin zitten en dronk ik wat lekkere rode wijn
met enkele vrouwen van verschillende nationaliteiten: een Spaanse,
Oostenrijkse, Italiaanse, Australische, Zweedse en iemand van de
canarische eilanden. Rond 22:30u begon de patron van het spellement
ons te pushen om te gaan slapen. Uit beleefdheid nam ik het initiatief
om dit ook te doen. Zo gaat dat nl. in die parochiale refuges. Je
krijgt er veel en ze bieden het aan uit de grond van hun hart en
volgens de christelijke waarden die hun eigen zijn dus toon je daar
best ook wel wat respect voor. En ja, het is beter zo want ik heb
vermoeide benen en moet slapen om te recupereren. Morgen naar Burgos.
Misschien blijf ik daar wel een dagje. 't Zal afhangen van de benen en
indien de stad me bevalt.

Pol

2008-06-28T11:39:00.001+02:00

Paul
Originally uploaded by tjoff.

De Pol.

Dag 19: Klimdag naar Najera

2008-06-28T09:48:00.001+02:00

Het werd alweer een loodzware klimdag vandaag. Spanje is toch
duidelijk anders fietsen dan Frankrijk. Lange steile stukken van
pijnlijk klimgedrag werden vandaag afgewisseld door snelle
kortstondige afdalingen. Er waren zelfs afdalingen waar ik snelheden
van meer dan 57 km/u haalde.

Vandaag fietste ik 105 km verder met Pol (= nu wel correct gespeld :))
uit Oostkamp vanaf Puente la Reina tot in Najera, een aangenaam stadje
met veel groen dat me een beetje aan de gezelligheid van Bouillon deed
denken.

De kniëen en benen doen pijn van al dat klimwerk maar de geest is
tevreden. Langs deze route kwamen we veel, en vooral wandelende
pelgrims tegen. Dit fenomeen begint sterker toe te nemen naarmate we
Santiago naderen. Er was even een moment dat we vandaag verkeerd reden
en even op de pechstrook van de autosnelweg aan het fietsen waren.
Gelukkig geraakten we er snel af want met die voorbijrazende
vrachtwagens leek me dat nu ook weer niet "the place to be". Hier in
Najera gingen we daarnet lekker eten met zalige Spaanse rode wijn. Er
was veel volk op straat. Ik denk dat het Najeriaanse feesten zijn of
zoiets.

We beslisten uiteindelijk toch maar te gaan slapen. 't Is moeilijk je
voor te stellen hoe moe we allebei zijn maar 't is echt wel op de rand
van uitputting. Het lichaam fysisch uitputten heeft een gunstig effect
op de geest. Daar ben ik ondertussen wel van overtuigd.

Burgos!

2008-06-26T12:13:00.001+02:00

Burgos!
Originally uploaded by tjoff.

Jup, in Burgos waar ik een dagje blijf. Verslagjes volgen nog maar het internet is hier irritant traag. Foto's op m'n Flickr-account.
De benen hebben rust nodig.

Puente la Reina

2008-06-23T11:31:00.002+02:00

Puente la Reina
Originally uploaded by tjoff.

Ander klimaat in Spanje. Eindpunt van mijn eerste etappe in dit land.

Dag 18: Zware zondag tot Spanje

2008-06-23T11:31:00.000+02:00

Deze nacht lukte het niet zo goed om te slapen door het gesnurk van
een pelgrimmadam. Opstaan lukte daarintegen wel. Om 6:30u pakte ik m'n
spullen en ging naar de refter om wat baguette met confituur te eten
en wat koffie van Jeannine te drinken. Diane was er ook en begon
alvast massa's water te drinken om zichzelf wat te hydrateren zodat ze
veilig haar eerste dag als wandelend pelgrim kon inzetten. De 2 andere
vrouwen waarmee ik gisterenavond kaas- en wijnavond had gehouden,
waren reeds vertrokken. Diane zette vervolgens ook haar tocht in en ik
ging naar het onthaal voor pelgrims waar m'n was in de droogkas zat en
blijkbaar nog steeds niet droog was.

Rond 8:15u zette ik aan richting Spanje om vervolgens aan de loodzware
klim door de Pyreneeen te beginnen. Na een klim van ongeveer 16km was
ik aan de top en liet ik me in volle vaart naar beneden gaan tot in
Roncesvalles. Na 80km waren m'n drinkbussen leeg en moest ik
noodgedwongen stoppen aan een huis om te bij te vullen. Ik haalde m'n
beste Spaans boven (abla Ingles?) en een jongetje van zo'n jaar of 8
vulde ze uiteindelijk terug aan. Dankzij dat water kreeg ik terug
energie want ik voelde me compleet gedehydrateerd. Na exact 100km kwam
ik aan de prachtige kapel van Eunate, waar ik Paul en Erwin ontmoette.

Paul is een Belg uit Oostkamp en Erwin is een Nederlander uit Venlo
(Zuid-Limburg) die ooit in Gent stage liep.
We fietsten de laatste 5 km samen tot aan de pelgrimsrefuge van Puente
la Reina, waarmee we daarnet samen met 2 Nederlanders in een
restaurantje gaan eten zijn. Wat mij vooral opvalt is dat uiteten hier
een pak goedkoper is dan in Frankrijk.

Alweer een heel interessante dag dus met heel interessante mensen. Ik
moet nu slapen want ik ben kapot. Waarschijnlijk door die Pyreneeen.
M'n tentje staat in de tuin van de refuge. Lijkt me toffer want binnen
is het minstens 10 graden warmer.

Diane, Kathy en Kate

2008-06-23T11:24:00.001+02:00

Diane, Kathy en Kate
Originally uploaded by tjoff.

Kaas- en wijnavond in St.Jean-Pied-de-Port.

Dag 17: Leuk dagje St.Jean-Pied-de-Port

2008-06-22T23:06:00.001+02:00

Ik lig onderaan in een stapelbed in een andere pelgrimsrefuge dan die
van gisteren. Het is hier drukkend heet en de ramen staan open. Ik kan
de slaap echter niet vatten. Een bed verder ligt een corpulente dame
uit Quebec zodanig hard te snurken dat ik de trillingen door m'n
matras voel dansen. Verschrikkelijk, ik zeg het u.

Het festival klonk leuk in de verte. Het was echter niet mogelijk om
er heen te gaan. Om 22u moet iedereen nl. binnen zijn en verwachten ze
algemene stilte. Zo gaat dat in een pelgrimsrefuge. Da's ook normaal
doordat de meeste mensen hier doodop zijn.

Naast deze feiten was het vandaag eigenlijk een bijzonder plezante rustdag.
Deze ochtend vertrok ik, samen met Diane naar het onthaal voor
pelgrims. We lieten onze spullen achter. Het was 9u en vanaf 14u
konden we ons pas in een refuge inschrijven. Diane had een
verschrikkelijke kater. Ze had gisteren 2 glazen wijn gedronken en
doordat ze in Dubai, een stad met voornamelijk niet-alcoholische
moslims, woont, kon ze er blijkbaar niet al te goed tegen. We besloten
om op een terrasje koffie te drinken. Daarna ging ze naar de post
office en ik ging eens vragen bij de office du tourisme waar ik een
Wifi-netwerk kon vinden.

Een paar uur later spraken we opnieuw af om iets te eten. Ik nam de
"menu des trois vallees" die vrij goedkoop was. In deze stad voor
pelgrims vallen de prijzen in het algemeen wel mee. We hadden leuke
gesprekken. Ze is protestants opgevoed en haar moeder doet de
"pressing the soul" of zoiets. Da's zoiets zoals ze in Amerika ook
vaak doen door het hand op het voorhoofd te leggen bij andere mensen,
waarop die spontaan in trance gaan en vallen met bedoeling om God te
ontvangen.
Haar vader daarintegen is Atheïst en stapte vroeger bij haar thuis
gewoon negerend over de mensen die daar op de grond lagen om verder te
gaan werken in zijn bureau. Grappig.

Vervolgens liepen we wat rond in de vele winkeltjes in St. Jean. Ik
kocht een paar doeken om m'n ketting te kuisen.
Rond 14u gingen we dan terug naar het onthaal voor pelgrims om een
plaatsje te boeken. Daar stond ondertussen een massa aankomende
pelgrims. Een ervan was Kathy, een Duitse die vanuit Geneve
(Zwitserland) te voet vertrokken was. Even later ontmoetten we ook
Kate uit New York die vanaf hier de Camino ging beginnen (ook te voet)
met als doel haar Spaanse familie te leren kennen die grotendeels op
de route woont.

Ze gingen alledrie zwemmen in het zwembad wat verderop en vroegen of
ik ook meeging. Ik besliste eerst m'n ketting schoon te maken.
Dat werd een zwaardere opgave dan dat ik vermoedde. Nadat ik het vuile
kettingvet eraf geveegd had, begon ik met een doek en een takje alle
schakels schoon te vegen. Overal zat zand en zout van aan de kust
tussen. Het duurde meer dan een uur tegen dat de ketting proper was en
nog eens 10 min om hem opnieuw te smeren. Maar goed, nu zijn de kansen
kleiner dat er iets misgaat als ik morgen de Pyreneeen overfiets.

Na de harde labeur ging ik zwemmen en legde ik me na enkele lengtes te
drogen in de zon bij Diane, Kate en Kathy.
Ze vroegen of ik zin had om 's avonds samen te eten en gingen iets
later boodschappen doen, terwijl ik vlug een handwas deed.
Toen ik m'n was aan het uithangen was, kwam Diane me halen omdat het
eten gereed was.

Het werd kaas, wijn, fruit en foie gras, yummie.
Toen we daar met z'n vieren zaten te eten, kwam Jeannine, "la mere des
pelerins", een babbeltje met ons doen.
Het werd een mix van Duits, Engels, Frans en Spaans aan onze tafel.
Best wel interessant.

Morgen laat ik deze aangename plaats weer ver achter mij en dan zal
het allemaal wat meer in 't Spaans te doen zijn, een taal waarin ik me
nog niet echt kan behelpen.

St. Jean-Pied-de-Port

2008-06-21T11:37:00.000+02:00

St. Jean-Pied-de-Port
Originally uploaded by tjoff.

Prachtig stadje aan de voet van de Pyreneëen.

Dag 16: Naar de voet van de Pyreneeen

2008-06-21T11:27:00.000+02:00

Vanmorgen stond ik samen met Gareth en Derek op om 6:30u om vervolgens
rond een uur of 7 aan te zetten naar St.Jean-Pied-de-Port. Ik had
wijselijk besloten om toch maar via de zogenaamde Navarra-route naar
Spanje te fietsen. De Col du Somport leek me net iets teveel van het
goeie.

Onderweg kwam ik een man tegen op z'n fiets. Hij was op de terugweg
naar Antwerpen en was ondertussen al 50 dagen onderweg. Hij was naar
Santiago gefietst en naar Portugal om er de heilige Fatima goeiedag te
gaan zeggen.

Vanaf St.Palais (Dona Paleu ofzo in het Baskisch) werd alles tweetalig
aangeduid, in het Frans en in de Baskische taal. Vreemd taaltje. Het
lijkt niet op het Frans, noch op het Spaans. Ik hoorde enkele mensen
tegen elkaar praten maar kon er echt niks van verstaan.

Het landschap begint hier te heuvelen. Na enkele stevige hellingen die
eindeloos leken te duren, kwam ik uiteindelijk na exact 100 km aan in
St.Jean-Pied-de-Port waar ik me aanmeldde bij het onthaal voor
pelgrims. Ik kocht er een pelgrimboekje daar ik dit nog steeds niet
had en doordat het in Spanje anders niet mogelijk is om in bepaalde
refuges te overnachten. Ondertussen heb ik gemerkt dat dat enorm kan
schelen qua kosten. Aan de overkant was nog exact 1 plaatsje vrij in
de Nederlandse refuge, dus probeerde ik daar eens. En weet je wie ik
daar tegenkwam? Jawel, Ton en Ton (http://tonenton.blogspot.com/), de
Nederlanders die na mij enkele dagen met Linze hadden samengefietst.
Linze was deze ochtend vertrokken en was nu al in Puente de la Reina
in Spanje.

In deze refuge ontmoette ik vele mensen van allerlei nationaliteiten:
een Belg van Antwerpen, een Canadees van Quebec, een Spaanse, een
Fransman die oorspronkelijk van Ieper komt en Dianem een Canadese van
Vancouver die momenteel in Dubai woont. Haar blog: http://caminandocaminandocaminando.blogspot.com
Niet te vergeten: redelijk wat Hollanders waaronder Ton & Ton.

Morgen blijf ik hier nog voor een rustdagje. Er is hier dan 1 of ander
festival met optredens enzo dus ja, nu ik hier toch ben kan ik het
maar beter meepikken.

Deze avond aten we met zo'n 20 man aan een lange tafel op het terras
van de refuge. 't Is hier een echte pelgrimsstad met gezellige
straatjes die me af en toe doen denken aan de gezelligheid van Gent.

Pilgrim Derek

2008-06-21T11:21:00.001+02:00

Pilgrim Derek
Originally uploaded by tjoff.

Intelligente Amerikaan.

Dag 15: Frans baskenland

2008-06-21T10:27:00.001+02:00

Deze morgen liet ik m'n tentje drogen. Het was nat van de ochtenddouw.
Toen ik uit m'n tentje kroop, begon er een kerel met me te praten. Het
ging over de verschillende Franse dialecten en over de baskische taal.

Rond een uur of 11 verliet ik de camping en fietste verder vanuit
Onesse door de rest van Les Landes.

Ik ging er een rustig dagje van maken want de benen wilden niet goed
meewerken. Na 56 km kwam ik in Dax aan en ging naar het noorden naar
St. Paul-les-Dax waar een pelgrimsrefuge was. Ik kwam daar samen met 2
wandelende pelgrims aan.

Gareth is een interessante kerel die al meermaals de camino gewandeld
heeft. Zijn eerste keer was in 1985 en dit was zijn vierde keer.
Hij was enkele maanden geleden vertrokken vanuit Worcester (=omgeving
Wales) en had al heel wat regenweer moeten trotseren. Na zijn trip zal
hij naar Rome gaan om daarna priester te worden. Een zware commitment
als je 't mij vraagt. Zijn blog:
http://www.whizz-kidz-pilgrim.blogspot.com

Derek is een Amerikaan van 29 uit Seattle die al 2 jaar in Cambridge
woont, vanwaar hij ook vertrokken is. Met hem ben ik wat pintjes gaan
drinken. Hij is officier geweest in het Amerikaans leger maar is blij
dat hij nooit naar Irak is moeten gaan.

Ik heb nog een tijdje zitten babbelen met Derek. Hij heeft angst voor
wat er over 10 a 20 jaar met de wereld zal gebeuren als de
oliereserves uitgeput zijn. Dan komt er misschien wereldwijde
hongersnood (fertilizers enzo, allemaal dankzij olie).
Hij hoopt op een verkiezingsoverwinning voor Obama omdat die volgens
hem de enige is die Amerika vooruit kan helpen.

Verder is hij fier van een staat te komen waar de vrouwen aan de macht
zijn. Hij zei me dat hij blij was nog eens wat andere mensen te
ontmoeten die Engels spreken. Hij is uiteindelijk al van maart
onderweg en doet dit om eens na te denken over wat hij met zijn leven
wil aanvangen en wat hij kan ondernemen om de wereld vooruit te helpen
("never underestimate the power of a small group") omdat het volgens
hem echt wel slecht gaat met de mens.

Een tijdje later gingen we alledrie slapen, alvorens eerst wat te
praten met de koster van de parochie. Hij vertelde over pelgrims die
gek geworden waren door te lang alleen te zijn en te vaak "in the
wild" te slapen. Gisteren was er nog zo 1 langsgeweest die daar al een
paar keer gepasseerd was om een spiegel te stelen. Vree raar.

Luc, pelgrim uit Antwerpen

2008-06-19T19:04:00.001+02:00

Luc, pelgrim uit Antwerpen
Originally uploaded by tjoff.

Nen echten.

Dag 14: Adieu la mer, bonjour Les Landes

2008-06-19T18:55:00.000+02:00

Dag 14: Adieu la mer, bonjour Les Landes

Je staat op na een verkwikkende slaap in een heerlijk groot en zacht
bed. De patron kijkt verbaasd als hij merkt dat je er fris uitgeslapen
uitziet. Jij weet dat dat komt doordat je voor 't eerst in vele dagen
eens vast hebt kunnen slapen. Hij biedt je een fantastisch ontbijt
aan. Jij eet zoveel je maar kan, wetend dat je die energie zal nodig
hebben.
Je maakt je fiets vlug klaar, neemt afscheid van de baas die nog
steeds niet goed wakker is omdat hij gisteren samen met jou te lang in
de bar is blijven hangen. Hij laat je 52€ betalen voor de kamer met
ontbijt en zegt dat de rest op zijn kosten is. Je neemt afscheid, hij
roept je nog "bon courage" na, fietst 500 m verder naar de kade. Je
weet dat je vanaf dat moment niet lang meer van de zee zal kunnen
genieten.

Om half 10 deze morgen nam ik aan die kade de overzet naar Arcachon.
Het begon al lekker warm te worden. Op de boot babbelde ik een beetje
met een kerel die ook met z'n fiets op de boot zat. Hij wou een ritje
naar Pyla, de grote duin wat verderop, maken en was zich aan het
voorbereiden om volgend jaar ook naar Santiago te fietsen.

Net voor Arcachon ligt het vol vissersbootjes. Tientallen mensen
stonden vanop hun bootje te vissen. 't Was net een dorp op het water.
Zalig om te zien.

In Arcachon aangekomen, begon ik rustig langs enkele vissersdorpjes te
fietsen om vervolgens een spoorweg te volgen die me Les Landes
binnenloodste. Vanaf hier begon het landschap drastisch te veranderen
en dit op relatief korte tijd. Kilometerslange bossen, platte en
valsplatte stukken die tot aan de horizon reikten, volgden elkaar op.
Af en toe werd dit onderbroken door de zoveelste houtskoolstokerij of
houtzagerij. Dat er ook vaak kweekbossen tussenzaten, kon ik zien aan
de open velden die ontstaan waren door afgehakte bomen.
Op den duur heb je 't wel gezien, maar dankzij het verhaal van Maarten
(zie 1 van de laatste comments) die in 2004 via deze route naar
Valladolid fietste, wist ik waaraan ik me kon verwachten.
Les Landes zijn inderdaad grotendeels saai, dus besliste ik wat tempo
te maken. Ik beet door en trachtte steeds tussen 21 en 27 km/u te
fietsen. Het was een warme dag dus probeerde ik om de 5 km te drinken
en om de 25 km iets te eten. Dat systeem bleek heel goed te werken. Na
92 km kwam ik 2 vrouwen met pelgrimstaf tegen. Ze kwamen van Poitiers.
Ze waren begin vorige week vertrokken. Toen ik vertelde dat ik Belg
was, vroegen ze mij of ik geen zekere Luc was tegengekomen. Luc is een
Antwerpenaar waarmee ze enkele dagen samen gewandeld hadden. Die was
ik dus niet tegengekomen maar toen ik zo'n 2 kilometer verder een man
zag lopen met een pelgrimstaf riep ik "hallo".

Hij draaide zich om en ik zei "Goeiedag, u bent Luc zeker?".
"Heu ja" antwoordde hij verbaasd. Ik deed de uitleg en na wat straffe
verhalen tegen elkaar verteld te hebben, besloot ik een eindje met hem
mee te wandelen. We wandelden een klein half uurtje, namen een foto
van elkaar en wensten elkaar nog veel succes.

Luc is begin mei in de buurt van Antwerpen vertrokken (te voet). Toen
ik zei dat ik alles op zo'n 2 maanden gepland had, vertelde hij dat
het voor hem een droom is die hij al 40 jaar koesterde en die nu in
vervulling ging. Bij zijn vertrek was er een groot feest en een
eucharistieviering aan te pas gekomen. Zijn vrouw houdt een blog voor
hem bij op http://luc2santiago.come2me.nl

Daarna peerde ik nog eens goed door en besloot ik na 123 km neer te
strijken op een camping in Onesse-et-Laharie. De benen en knieën doen
weer pijn en toen ik hier toekwam had ik het gevoel uitgedroogd en
oververhit te zijn. Doordat de camping nog maar 2 dagen open is en
doordat het volk hier pas in juli toestroomt, is het hier heel rustig.
De uitbater was nog bezig met de douches en de bar een ander
verflaagje te geven. Ik mocht m'n tentje voor 5€ tussen 2 stacaravans
zetten en de WC en douche van 1 daarvan gebruiken. Hij vroeg me of ik
wou blijven eten voor 10€.

Ik kreeg een aperitief, voorgerecht, hoofdgerecht en dessert.
Het hoofdgerecht verbaasde me want ik dacht dat het voorgerecht "het
eten" was. Goed gevuld, lekker en niet duur deze keer dus :)

Daarnet nog zitten babbelen met de uitbater over zijn 3 honden, 2
papegaaien en kat.
Naar het schijnt wemelt het in deze streek van het ongedierte. Dit is
de streek van de teken en ander gespuis. Daarnet toen het begon te
schemeren kwamen er allemaal kleine vliegjes rond mij hangen die op de
huid kruipen en jeukerige beetjes placeren. Ik ben dus maar in het
tentje gekropen.

Morgen een "rustig" dagje. Dan fiets ik baskenland binnen en bezoek ik
de stad "Dax". Da's zo'n 50 km van hier. Nu maffen.

Verstuurd vanaf mijn iPhone

De punt van Cap Ferret

2008-06-19T18:48:00.001+02:00

De punt van Cap Ferret
Originally uploaded by tjoff.

Genietend van de laatste dag aan de kust.

Dag 13: Een rustig dagje

2008-06-19T18:23:00.000+02:00

Dag 13: Een rustig dagje

Vandaag ging ik het rustig houden. De benen deden nogal pijn dus
besloot ik in de buurt te blijven.

Ik werd wakker omstreeks 9u en werd begroet door André en zijn vrouw.
Ze hadden een lekker ontbijt voorzien, zonder dat ik daarnaar gevraagd
had. Ze zijn afkomstig van de streek rond Dordogne en hebben een zoon
die met zijn gezinnetje in Brussel woont.

Daarna begon ik m'n spullen op te ruimen en liet ik het tentje drogen
in de zon. André en zijn vrouw wensten me nog een goeie reis en
verlieten de camping voor een fietstochtje. Een tijdje later vertrok
ik ook en reed langzaam voorbij het onthaal. Daar was niemand dus had
ik wat geld uitgespaard. Ik reed naar Cap Ferret via enkele fietspaden
door de bossen. Na zo'n 35 km was ik aan het meest zuidelijke punt. Ik
zocht de jeugdherberg en vond die ook maar spijtig genoeg gaat die pas
open in juli. Ik besloot dus maar een kamer te boeken in het
goedkoopste hotel van de buurt. 53€, maar 't is wel met ontbijt.
Daarnet nog lekker gegeten bij het strand. Straks kruip ik in een echt
bed. Vroeg erin, want morgen zal waarschijnlijk m'n langste etappe tot
nog toe worden. Ik hoop tot in Taller in Les Landes te geraken. Op dit
moment zit ik een pintje te drinken op het terras van het hotel
terwijl de baas binnen ruzie zit te maken met zijn vrouw of vriendin.
't Gaat ook overal over dezelfde dingen bij zo'n ruzies. Het gaat over
het feit dat de man nooit wil kuisen :)

Toen ik dit aan het schrijven was, werd ik binnengeroepen door de baas
om aan de bar iets te drinken. Ik werd uiteindelijk getrakteerd op 4
pinten. De baas heeft een wijze vorm van humor. Het is een Pool die
hier 2 jaar geleden zijn eigen zaak opstartte. Hij is naar hier
gekomen toen hij gescheiden was van zijn vrouw. Het doet nog altijd
pijn. Dat zag ik toen hij erover vertelde. Hij is op zoek maar weet
niet goed naar wat. Een zoekend persoon, zoals ze zeggen. Ik ken er
ondertussen bijna alles van. Er was ook nog een koppel waar ik leuk
mee gebabbeld heb.

Het is nu half 12 en ik ga slapen. De baas ging dat ook doen omdat er
morgen om half 9 enkele mensen willen ontbijten. Ik ben daar 1 van. Om
half 10 is er een boot naar Arcachon. Ik moet die halen anders zal ik
een ferme omweg moeten maken of wachten tot de volgende om half 12
maar dat laatste is te laat om tijdig in Taller te geraken. Er is daar
namelijk een pelgrimsgite waarbij je de sleutel moet vragen bij de
office du tourisme, net zoals in Compiègne. Die dingen hebben de
neiging om te sluiten tussen 5 en 6, vandaar.

Verstuurd vanaf mijn iPhone

André (86) en zijn vrouw

2008-06-17T20:17:00.001+02:00

André (86) en zijn vrouw
Originally uploaded by tjoff.

Fantastische mensen (zie verslag)

Dag 12: Regen, afzien en hoop

2008-06-17T20:12:00.000+02:00

Dag 12: Regen, afzien en hoop

Het was vandaag een bijzondere dag. Toch leek het alsof het dat
helemaal niet zou worden. Deze morgen was het, net zoals het
gisterenavond begon, nog steeds aan het gieten. Ik slaagde er toch in
om alles op te ruimen, m'n fiets weer te bepakken en iets later dan
verwacht aan te zetten. Ik betaalde de 16€ voor die dure camping aan
het strand (waar ik gisterenavond gratis op het wifi-netwerk was
geraakt) en vertrok vanuit Soulac-sur-mer naar het zuiden van
L'Aquitane.
L'Aquitane is één van de mooiste streken van Frankrijk, vooral dan
qua natuur. Ik deed m'n regenoutfit en overschoentjes aan en begon aan
m'n helse tocht. Het bleef maar gieten en ik trapte stevig door langs
de prachtig aangelegde fietspaden en -stroken. Ik fietste uiteindelijk
gans de dag door bossen en af en toe langs de zee. Hier in de streek
heb je dus meestal zee, strand en duinen. Die laatste zijn meestal
vrij hoog en beschermen de bossen die erachter liggen.

Ik zag geen mens tijdens m'n fietstocht. Wat ik wel zag was een
wegspurtend hertje van het type bambi.

Nadat ik zo'n 60 km gefietst had, kwam ik plots op een smal fietspad
een Nederlands koppel tegen. Ze kwamen uit de andere richting en waren
net als mij bepakt. Ze kwamen van Sevilla en volgden grotendeels de
St. Jacobs fietsroute.
Aan Pointe de Grave zullen ze 2000 km bereiken. Dat kreeg van mij
alvast een waaw. Ze waren al 5 weken onderweg en namen veel rustpauzes
of verkenden de steden die ze op hun weg tegenkwamen. Toen ik vertelde
dat ik nog maar 11 dagen onderweg was, vonden ze dat mijn tempo nogal
hoog lag.

Ze vertelden me dat ze via St. Jean-Pied-de-Port over de Pyreneeën
gekomen waren. Dat is nl. de minst zware route.
Toen ik zei dat ik via de Col du Somport wou gaan, vertelden ze me dat
ze veel mensen waren tegengekomen die van daar toch naar St. Jean-Pied-
de-Port gestuurd waren omdat het te gevaarlijk zou zijn wegens
vrieskoude.

Op de Col du Somport stijg je nl. op een afstand van 30 km van 400
meter hoogte naar een dikke 1600 meter om daarna in volle vaart weer
af te dalen en Spanje binnen te gaan. Ik ga er dus nog eens over
nadenken.

We praatten een half uurtje en zetten beiden onze tocht verder. Rond
kilometer 70 hield het plots op met regenen en begon de zon erdoor te
komen. Op dat moment kwam ik in een kuststadje aan waar ik vlug wat
voedsel kocht in de Spar. Het was al 40 km geleden dat ik de bewoonde
wereld gezien had. Ik zette m'n tocht verder, drogend in de zon en
genietend van de stilte, het ruisen van de zee en de bossen.

Na 109 km kwam ik in Lège-Cap-Ferret aan. Een vrouw die me zag rijden
zwaaide vanuit haar tuin. Ik remde, keerde me om en sprak haar aan.

Ik legde uit dat ik op weg was naar St. Jacques de Compostelle, zoals
ze dat hier kennen, en vroeg haar de weg naar de camping. Ze zei me
dat ze zelf ook een studio verhuurde en vroeg of ik die wou zien. Ik
reed haar oprit op en achteraan in haar gigantische tuin stond nog een
gebouwtje. Ze toonde me een luxueuze kamer met 2 bedden, een douche en
een keukentje. 30€ per nacht zei ze. Ik zei haar dat ik eerst eens op
de camping ging kijken.

Toen ik daar aan het onthaal kwam, bleek er niemand te zijn. Iets
verder op de camping was een bejaard koppel hun was aan het uithangen.
Ik sprak hen aan, deed m'n verhaal en werd op slag sympathiek bevonden.
Ze vertelden je dat ik m'n tentje achter hun caravan mocht opstellen
en maar moest betalen indien er iemand van de camping zou langskomen.
Dat is dus tot nog toe niet gebeurd. Toen ik na m'n douche geen
restaurant meer kon vinden, besloot ik maar wat conserven-tonijn te
eten. Mijn bejaarde buren vroegen of ik bij hen wat brood wou eten.
Uiteindelijk is het een half stokbrood, een tomaat, vinaigrette, paté
en een perzik geworden. Ze hebben zelfs hun oventje aangelegd om mijn
handdoeken te drogen en ik mocht hun wasdraad gebruiken voor mijn
andere vochtige spullen.
Morgenvroeg ben ik uitgenodigd voor het ontbijt om 9u. Fantastische
mensen!

Verstuurd vanaf mijn iPhone

1000 kilometer!

2008-06-15T23:14:00.001+02:00

1000 kilometer!
Originally uploaded by tjoff.

J'ai mal aux genoux!
En ik weet niet of ik dat nu juist gespeld heb. Damn, mijn Frans is slecht.

Dag 11: Die dag dat het zonlicht niet meer scheen

2008-06-15T23:11:00.000+02:00

Dag 11: Die dag dat het zonlicht niet meer scheen

Het was vandaag (zondag) weer een stevige pelgrimsdag. Deze ochtend
protesteerden de benen toen ik alweer mijn eerste helling opklom. Het
duurde zo'n kleine 2 uur tegen dat ik het dal, waarin St. Jean-
d'Angély zich bevond, uitgeklommen was. Daarna waren er enkele
tientallen kilometers waar ik geen mens zag. Het enige wat mijn ogen
te zien kregen waren akkers met granen en wijnranken.
De zon slaagde er niet in om door de wolken te breken en na een
kilometer of 40 begon het te regenen. Net daarvoor had ik het
prachtige stadje Saintes bezocht. Leuk colosseum daar, of althans wat
ervan overblijft. Pas tegen kilometer 70 hield het op met regenen.

Ik heb vandaag ook een vos gezien die vlak voor mij de weg
overspurtte. Dat ziet er een grappig beest uit. Ik denk niet dat ik
zo'n beest al eerder in levende lijve ontmoet had.
Na ongeveer 75 kilometer kwam ik in Royan, een sjieke kuststad, aan.
En ja, daar was de zee! Het wemelde er van de toeristen. Ik had er
geen zin in dus reed ik door naar de overzet en belandde ik 3 kwartier
later en 5 kilometer verder aan de overkant op Pointe de Grave. Daar
was de lucht blauw en de vegetatie compleet anders. Ze hebben daar
hoofdzakelijk strand, zee en dennebossen. Een leuk fietspad met pijlen
naar Santiago wees me verder richting zuiden. Na 87 kilometer hield ik
het voor bekeken en installeerde me op een camping waarvan je
rechtstreeks op het strand kan lopen.
Lap, het begint hier te regenen (ouwe wijven en al).
O ja, vandaag kilometer 1000 bereikt!

Verstuurd vanaf mijn iPhone

Kerk van St. Jean-d'Angély

2008-06-14T23:59:00.000+02:00

Kerk van St. Jean-d'Angély
Originally uploaded by tjoff.

...of wat ervan overblijft.

Dag 10: Een veranderend klimaat

2008-06-14T23:58:00.000+02:00

Dag 10: Een veranderend klimaat

Slangen! Ik ben er niet zot van. Bij 1 van mijn rustpauzes waarbij ik
nog een potje compote en een banaan naar binnen werkte, moest ik,
alhoewel de meeste slangen ongevaarlijk zijn, toch even slikken. Een
gigantische slang stak vlak voor mij de weg over. Toch fantastisch hoe
snel die beesten zich met hun onmogelijk geconstrueerde lijf kunnen
voortbewegen.

Deze morgen had ik in de jeugdherberg van Poitiers een gesprek met een
mevrouw. Ze was afkomstig van de kanten van Orléans en had enkele
jaren geleden de tocht naar Santiago te voet gedaan. Ze ging akkoord
met mij dat het voor een vrouw toch minder veilig is om zo'n tocht
alleen te ondernemen. Ze vertelde de me dat vele vrouwen die dit doen
vaak hun tentje op een verlaten kerkhof zetten omdat dat naar het
schijnt één van de veiligste plekken zijn om wild te kamperen. Ik
denk niet dat dergelijke plaatsen aan mij besteed zijn. Het heeft naar
mijn mening precies gelijk iets luguber. Vandaag ben ik op de route
niemand tegengekomen maar ik ben er toch in geslaagd om 127 km door te
stampen. Het weer is hier prachtig, in tegenstelling tot wat ik vernam
van Belgenland. Het deed deugd om helemaal alleen te fietsen. Het was
zwaar, dat voel ik aan de knieën, maar uiteindelijk belandde ik toch
op een prachtige camping in het stadje St. Jean-d'Angély.
Als alles goed gaat, zie ik morgen de zee. Ik kan het bijna niet
geloven. Ik ben zot van de zee, altijd al geweest. Ik heb vandaag ook
veel zinnig nagedacht over persoonlijke dingen waarover ik uiteraard
niks kwijtwil tegen het interweb.

Daarnet lekker gegeten in een restaurantje, op aanraden van de
camping. Doordat ik met de groeten van de camping kwam, kreeg ik als
aperitief een kirr gratis. Nee, het was geen kirr royale, maar toch,
het was een kirr ;)
Aan de tafel naast mij kwamen 2 Antwerpenaren zitten die hier waren om
naar de mottocross te komen kijken. Ze vertelden me over grote
modderstromen en overstromingen in België, vooral in Limburg.
Ongelofelijk. Je zou het haast niet geloven als je hier met nog steeds
aangename temperaturen in je (= Cé's) tentje ligt.
Ohja, naar t schijnt kost de iPhone in België 125€, grrr...

Verstuurd vanaf mijn iPhone

Wijze haagknipsels

2008-06-14T23:45:00.001+02:00

Wijs 3
Originally uploaded by tjoff.

Deze kwam ik tegen op het moment dat ik er een beetje doorzat omdat de knieën pijnlijk aan het doen waren.

Dag 9: Eerste rustdag

2008-06-13T19:39:00.000+02:00

Dag 9: Eerste rustdag

Vandaag verplichtte ik me ertoe om een rustdag te nemen. Ik ben dus
nog steeds in Poitiers. Ik voel het aan mijn knieën dat dit inderdaad
geen slecht idee is.
Deze morgen fietste ik, samen met Linze naar het centrum van Poitiers
om daar een koffietje te drinken en wat croissants te eten. Het is
weer een prachtige dag geworden met hier en daar een wolkje maar
vooral veel zon. Rond 11u vertrok Linze om verder zijn eigen pad te
volgen. Het is leuk geweest om samen te fietsen.

Ik bestelde nog een warme chocomelk en bleef daar nog een tijdje in
het zonnetje zitten, starend naar de voorbijgangers.

Op een bepaald moment werd ik door iemand aangesproken. Zijn naam was
Nestor en hij had mijn fiets zien staan. Nestor is een Spanjaard. Hij
is ook onderweg met de fiets. Hij was een week geleden vertrokken in
San Sébastian maar oorspronkelijk komt hij van Barcelona. Zijn doel is
om ooit Amsterdam te bereiken. We hebben een half uurtje zitten
babbelen en achteraf wisselden we telefoonnummers uit. Moest ik ooit
problemen hebben als ik in de buurt van San Sébastian ben, kan ik hem
bellen. Hij kent daar redelijk wat mensen.

Even later fietste ik naar het zuiden van Poitiers naar de
jeugdherberg. Het was echter 13u en om in te checken moest ik wachten
tot 16u. Ik besloot dus terug naar het centrum te fietsen om een
stevige biefstuk te eten op een terrasje.

Rond 15:30u kwam ik weer bij de jeugdherberg en wachtte er geduldig. É
voila, nu zit ik op m'n kamer te schrijven en staat m'n fiets veilig
opgeborgen. Subiet nog eens richting centrum wandelen om een draadloos
netwerk te vinden om nog wat op t blogje te zetten en mails te checken
enzo.
Vanavond vroeg slapen om toch zeker rond 9u morgenvroeg op de fiets te
zitten om m'n helse tocht verder aan te vatten.

Verstuurd vanaf mijn iPhone

Poitiers!

2008-06-13T19:36:00.001+02:00

Poitiers!
Originally uploaded by tjoff.

Prachtige stad.