Leven in België is duur

Toen ik me gisterenochtend realiseerde dat het muziekje waarop ik in een droom met m'n liefje aan het dansen was eigenlijk feitelijk in real life aan het spelen was doordat de DVD van L.A. Confidential terug op het "Title menu" gesprongen was, werd ik wakker. Ik deed een shutdown van het onding (=de PC waarop die DVD eindeloos dat muziekje herhaalde). Het zou geen onding geweest zijn, moest ik daardoor geen uur te vroeg ontwaakt zijn. Dit uiteraard te wijten aan m'n tijdelijk ochtendhumeur en overigens geheel terzijde.
Hoe was ik in die situatie beland dat ik die PC moest afleggen?
Aah, mijn brein ontwaakte, korte termijn herinneringen zoefden weer zachtjes door m'n hoofd. De avond ervoor hadden we die DVD voor de elvendertigste keer in gang gestoken. Ik ben er trouwens nog nooit in geslaagd om die film deftig te bekijken doordat mijn aandacht tijdens die film ofwel naar liefje ofwel naar slaapje gaat, jaha.
Ooit he, ooit zal ik L.A. Confidential bekijken en genieten. Momenteel zit die film compleet gefragmenteerd in m'n geheugen gegrift.
Nog een herinnering die terugkwam: de avond ervoor was ik voor liefje na 't werk snel eventjes naar de Schleiper gefietst om een paar platen "Catapak" of zoiets. Zelf niet vreet artistiek zijnde, kende ik dat uiteraard niet. Doordat die dingen zo enorm prijzig zijn, kwamen we tot de veralgemenende constatatie dat het leven in onze regionen eigenlijk echt wel duur is.
Maandag ging ik bijvoorbeeld naar de Lidl. Resultaat: rivierkreeftjes, tomatensaus, 2 soorten smeltkaas, een stuk of 6 pizza's en dit alles voor ongeveer 11 eur. In de Delhaize zou dat me al vlug 30 eur gekost hebben.
En zo kwam het dat ik weer associeerde met een herinnering uit Brazilië.



Op een gegeven moment was ik met m'n reisgenoten van Campo Grande (in Mato Grosso do Sul) over Bonito naar het dorpje Miranda tegen de Pantanal gereden. Bijna allemaal putrijke aardewegen aldaar. Gevolg: een verwrongen wiel en een platte band. Maar wij hadden geluk, jawel. In Miranda passeerden ons enkele bereidwillige mensen die onmiddellijk ons reservewiel er wilden opsteken. Ik moest zelfs m'n handen niet vuil maken. Die Braziliaan zijn handen waren uiteraard wel smerig (zie foto). Mij niet gelaten. Achteraf gezien veel tijd en ergernis uitgespaard dankzij die gasten. Ze waren het blijkbaar gewoon. Wij happy.
De dag erna passeerden we een "Boccharia" ofte bandencentrale. Het was een vervallen kot, langs de (nog steeds) aardeweg, waar een 3-tal ruige kerels ons wantrouwig aankeken. Eén van hen (=de meeste gespierde) had een beschadigd oog door waarschijnlijk ooit eens een wegspringende krik met zijn oogkas op te vangen. We legden het probleem uit. Ze deden een stap vooruit, namen het reservewiel, hielden het in het water om eventueel het gat op te sporen en zetten de bandendruk van alle andere banden gelijk. De ruige man met het beschadigd oog ging ondertussen zijn krot binnen en kwam 30 seconden later weer naar buiten met een gigantische voorhamer. Dat was even schrikken. Nu ja, niks om ons zorgen over te maken. Hij begon als een gek met die voorhamer op het verwrongen wiel te slaan. Toen dat werkje voltooid was, stond er al een andere kerel klaar om de band weer rond het wiel te doen en het ding met zwarte verf te bespuiten zodat het er blinkend en als nieuw uitzag. Kerel 3 nam vervolgens het wiel aan en maakte het vast onder de koffer, waar een reservewiel inderdaad hoort te zijn.
Lichtjes vrezend dat het ons een ferme duit zou kosten, werden we verrast.
"5 Reais por favor". 5 reais! Unk? Zo weinig. U moet weten dat dat overeenkomt met een totaalbedrag van om en bij de 2 EUR.
Het leven in België is duur.

Brasil online gegooid

Na een verschrikkelijk druk weekend, en het vroegtijdig inzetten van de werkweek, heb ik nu eindelijk wat tijd om een artikeltje te schrijven en de foto's van Brazilië en het personeelfeest (van januari!) online te smijten.
Zondagnamiddag vertrok ik nl. om een hele maandag vergadering in Duitsland (tegen Hamburg) te houden. In feite toch een ferm eindje rijden om slechts 1 dag daar te blijven, maar soit de foto's:

Brasil (15-04-2007) [ link ]









Personeelsfeest (27-01-2007) [ link ]








Voor de rest zit ik hier wat te snotteren. Beetje verkouden. Misschien is gaan zwemmen met een opkomende verkoudheid toch niet zo'n goed idee?

Brazilië: het traject

Hierboven ziet u een kaartje met daarop het parcours dat we tijdens onze twee weken durende reis naar Brazilië aflegden. Klik erop voor een uitvergrote versie. In totaal hebben we tijdens die twee weken 10 keer op het vliegtuig gezeten wat voor mijn drukgevoelige oren een enorme beproeving was.
Traject:

• 01/04: aankomst in Rio De Janeiro - acclimatisering en wat strandliggen op Copacabana beach (waar ik een zonneslag opliep)
  
• 03/04: rit van +/- 250 km + bootreis naar Ilha Grande - genieten van de schoonheid van de natuur, 2 dagen ziek zijn door m'n zonneslag, een bezoekje aan de lokale dokter, een lange wandeling doorheen een tropische regenbui
  
• 05/04: 's avonds aankomst in Rio De Janeiro - dag erna bezoek Cristo Redentor, bezoek favela Rocinha, tramritje door Santa Theresa (historisch centrum van Rio), bezoek aan de Metropolitan Cathedral in Rio (volgens een ontwerp van Oscar Niemeyer)
  
  
  
• 08/04: vlucht naar Foz Do Iguaçu - bezoek watervallen aan de Braziliaanse zijde
  
• 09/04: rit naar Argentinië - bezoek watervallen aan de Argentijnse zijde
  
• 10/04: vlucht naar Campo Grande, rit naar Bonito met een huurwagen - relaxen in Bonito, restaurantje, zwembadje
  
• 11/04: rit naar Miranda (op niet-geasfalteerde weg, lastig zenne) - daar vermoeid en met slechts 1 platte band na ongeveer 4 uren aangekomen
  
• 12/04: ritje naar de Pantanal - genieten van alle fauna waaronder de capibara; een enorm wijs beest waar sommigen zelfs in zouden willen reïncarneren.
  
• 13/04: rit naar Campo Grande + vlucht naar Rio
  
• 14/04: vlucht naar België
  

De Pantanal was voor mij één van de hoogtepunten. Zoals u hieronder in dit YouTube-filmpje kan zien zijn kaaimannen eigenlijk wel venijnige beesten, vooral als ze door piranha's gelokt worden. Moest je in dat water vallen, dan zou je waarschijnlijk eerst door duizenden piranha's verscheurd worden alvorens zo'n kaaiman zijn tanden in je lijf kan zetten.

Jetlag en alles weer in zijn plooi laten vallen

Het leven na Brazilië terug opnemen, lijkt toch enige inspanning te vergen. Weg uit die ik-ben-met-verlof gedachtengang, terug naar dat werken-sporten-slapen ritme. Dat m'n conditie moet verbeteren staat vast. De 10 km van Gent en vooral de 20 km van Brussel komen eraan en zullen niet van een leien dakje gaan/lopen als ik geen vast trainingsritme inbouw, maar meer hierover later.
Vandaag heb ik enorm lang in m'n nest gelegen, terwijl ik gisteren eigenlijk niet echt moe was. 'k Heb ongeveer 14 uren aan één stuk geslapen. Ik denk dat het veelbesproken jetlag fenomeen hier waarschijnlijk niks mee te maken heeft daar ik eerder kamp met iets anders: ik weet meestal niet wanneer ik moe ben waardoor m'n lijf dat pas merkt vanaf de moment dat ik eens kan uitslapen en dat is dus meestal in het weekend.

Jaja, terug van Brasil

Brazilië was de max! Veel gezien, veel meegemaakt maar voorlopig nog teveel last van wat jetlag om er leuke dingetjes over te schrijven.
Bovenstaande foto werd zaterdag getrokken op de markt in Copacabana, Rio de Janeiro en onderstaand filmpje doet me denken aan het gevoel dat Brazilië bij me achterlaat: "No stress"

Brasil here we come

Over een paar uurtjes vertrekken we naar Brazilië om daar dan naar schatting ongeveer 12 uurtjes later toe te komen.
De eerste twee nachten zullen we op hotel gaan in Rio De Janeiro maar wat daarna volgt behoort voorlopig nog tot de grote avontuurlijke leegte.
Een binnenlandse vlucht naar het westen van Brazilië zit er alvast in omdat we absoluut de mooiste watervallen ter wereld willen bewonderen, de Iguaçuwatervallen (zie foto) van Foz Do Iguaçu.
Op dit moment ben ik bezig met mijn bagage. Deze dingskes neem ik alvast ook mee:

Ge weet nooit voor wat 't van pas kan komen eh!
Bon, nu nog al mijn documenten inscannen, afprinten en ergens op 't internet zetten, ge weet nooit eh, ge weet nooit.

Als gevolg van deze reis is deze dan blog ook tot en met 15 april 2007 gesloten.

Malarone

Straks begin ik dat preventief te nemen tegen Malaria.

Dürüm en inbrekers

Vrijdag ging ik, na een zware werkweek en alweer een kilometertje zwemmen die middag, met Doremie en maat C. naar de Hotsy Totsy om daar nog wat Brazilië-praat aan elkaar te verkopen en dergelijke. Om de één of andere reden ben ik daarna nog eventjes aan de praat geslagen met de mensen die aan dezelfde tafel zaten en werden we door hen getrakteerd. Toen ik met Doremie naar huis ging besloot ik nog eventjes langs Pita Emirdag te gaan omdat ondertussen de goesting naar een Dürüm onhoudbaar geworden was. Het duurde een tijdje tegen dat ik daadwerkelijk van die pita kon beginnen genieten aangezien ik in een interessant gesprek verzeilde met de Turk die mij aan het bedienen was. Hij vertelde mij dat ze vorige maand bij hem hadden ingebroken en zijn grote LCD televisie meegepikt hadden. De man was er het hart van in en dit vooral doordat hij scheen te weten wie het gedaan had. Hij had de nummerplaat genoteerd maar de politie vertelde hem dat het een kopie was. Gelukkig heeft hij nu een nieuwe flatscreen van LG waar je doorlopend de laatste nieuwtjes uit de Turkse hitparade kan volgen. Wat vooral naar boven kwam in het gesprek was het feit dat hij ontevreden was over het politieoptreden in Gent. Ik citeer even: "de politie, da is ier niets ze meneer, zij schrijven da op maar ze doen niks, in Turkije zouden ze al lang meegeweest zijn om die gaste op te pakke". Deze informatie valt uiteraard moeilijk te controleren. Net voor ik mijn Dürüm in ontvangst kon nemen, vernam ik nog dat "jonge Marokkaanse gasten, die komen hier binne, pakke gewoon blikskes en lopen weg, Turken zoude da nooit doen" en "die gaste staan aan de kerk op 't Seghersplein drugs te pakke". Ook deze informatie valt moeilijk te controleren. Toen mijn "Ge moogt dat allemaal niet veralgemenen" het ene oor in ging en het andere weer uit, besloot ik m'n betoog te staken en thuis te gaan genieten van die lekkere Dürüm. Altijd bereid tot een gesprek & toffe jongens dus daar bij die Pita Emirdag.

Abraham's Afterwork Party

Maandagavond werd onze grote baas verrast op een feestje met drapjes, hankjes en sandwichekes en dit ter gelegenheid van zijn 50ste verjaardag. Na wat vermaak door verklede collega's en leuke filmpjes van ex-collega's begon de DJ aan zijn werk en werd de dansvloer geopend. Tussendoor ging ik met een aantal collega's naar het dak, fris dat wel, maar een prachtig zicht over de verlichte stad, net als deze foto maar dan bij nacht.
Het werd een leuk feestje en dat was eveneens de reden waarom ik pas rond 1:20u het gebouw verliet. Achteraf nog eventjes langgeweest bij collega J. om daar nog wat na te praten en een laatste pintje te drinken om tenslotte door de ijsregen naar huis te fietsen...brrr.
's Middags had ik dat ook gedaan (toen was het gewoon koude hagelachtige regen) om aan de Zuid m'n reispas op te halen zodat ik in orde ben voor Brazilië. Eigenlijk wel verschrikkelijk duur zo'n paspoort. 81 EUR vind ik er wel 'n beetje over, maar ja, 't zal wel zijn redenen hebben zeker? Misschien moet er 10 man aan werken om 1 reispas te prepareren?

Basketvrouwen

Zaterdagavond ging ik met Doremie en maat T. naar de damesbasket kijken in Sint-Lievens-Houtem. Eigenlijk wel eens geestig maar toch niet om elke week te doen.
Basket is nl. vooral leuk als je zelf meedoet, daarnaast zijn er meestal geen spectaculaire beelden te zien, wat uiteraard logisch is.
Collega N. speelde normaal gezien mee en dat was ook de reden waarom we kwamen supporteren. Een paar uur eerder had ze bij de tweede ploeg een match gespeeld maar nu moest ze paraat zijn om bij deze eerste ploeg indien nodig in te vallen. Uiteindelijk kwam ze spijtig genoeg niet aan bod en moest ze de tijd doden door op de bench te zitten. Na het nuttigen van een Primus pintje, besloten we nog wat gepallaver verder te zetten in Gent in de Ploeg.

Thuisgekomen programmeerde ik nog snel even de video aangezien er rond middernacht een vermoedelijk interessante film op Nederland 2 speelde over Brazilië en ging ik met Do naar de Ploeg. Het werd een kort maar gezellig avondje en voldaan keerden we terug naar huis om het rustig weekendje verder te zetten.

Vandaag gingen we dan bij Doremies broer langs om een rugzak op te halen zodat Doremie d'er nu ook ene heeft voor in Brazilië mee rond te dolen. Jago was al flink gegroeid en had een niet-te-stoppen eetlust. Enorm plezant om die kleine nog eens terug te zien eigenlijk. Het werd uiteindelijk een gezellige op-de-koffie zondagnamiddag.

ik ga op reis en ik neem mee

Zaterdagnamiddag ging ik met teerbeminde Do naar de A.S.Adventure op de Kortrijksesteenweg in St-Denijs-Westrem.
Op 1 april landen wij namelijk voor 2 weken in Rio De Janeiro, Brazilië. Tijdens ons verblijf zullen we ons enorm veel verplaatsen in dat land, vandaar dat goed travellersmateriaal onontbeerlijk is.
Maat C. heeft zich de laatste weken enorm intensief beziggehouden met het plannen van de reis. Daar Brazilië zo'n kolossaal land is, zijn enkele vluchten zeker en vast nodig en daarom staan deze binnenlandse vluchten reeds vast:

08/04/2007 : Rio de Janeiro (Galeao Int. apt.) - CURITIBA, 08:40 - 09:55, vlucht JJ3090, klasse Z
08/04/2007 : CURITIBA - IGUASSU FALLS, 13:06 - 14:10, vlucht JJ3887, klasse Z

10/04/2007 : IGUASSU FALLS - Sao Paulo (Guarulhos apt.), 06:30 - 08:05, vlucht JJ3556, klasse Z
10/04/2007 : Sao Paulo (Guarulhos apt.) - CAMPO GRANDE, 09:00 - 09:40, vlucht JJ3804, klasse Z

13/04/2007 : CAMPO GRANDE - BRASILIA, 16:00 - 18:36, vlucht JJ3592, klasse Z
13/04/2007 : BRASILIA - Rio de Janeiro (Galeao Int. apt.), 20:15 - 21:50, vlucht JJ3745, klasse Z

Maar wij gingen dus zaterdag naar de A.S.Adventure om er een flink deel van ons maandloon door te jagen.

Gekocht materiaal:

• een Deuter rugzak, inhoud: 40 + 10 liter
  
  
• stevige stapschoenen voor Doremie
  
  
• een drinkbus om water koel te houden
  
  
• een muskietennet
  
  
• kousen om Tjoff te verlossen van zweetvoeten
  
  
• stevige stapschoenen voor Tjoff
  
  
• een raincover om Tjoffs rugzak droog te houden
  












• ontsmettingsmiddel om water te desinfecteren
  
  
• twee slaapzakken, Light-model om 's nachts niet te warm te hebben maar toch goed beschermd te zijn tegen de insecten.
  
  
• een belly- and leg-stash dink om geld te verbergen op plaatsen waar ze 't niet makkelijk kunnen vinden
  

Koken + strandwandeling

Dit weekend ben ik:

• vrijdag mogen gaan genieten van een afscheidsdrink in "De Brouwzaele" van een collega die binnenkort voor (minstens) 3 jaar New Hampshire in de US onveilig gaat maken
  
• door mijn late arrival een ex-collega, waarmee ik mailsgewijs had afgesproken, ontlopen
  
• een paar uur later op de terugweg naar huis tijdens een tussenstop een filosofisch gesprek beginnen aanknopen met maten P. en A.
  
• hierdoor pas rond 5u zaterdagochtend thuisgekomen
  
• in de zetel wakker geworden, ontdekkend dat de pizza die ik rond 5u in de oven had gestoken reeds afgekoeld was
  
• die pizza toch nog beginnen verorberen
  
• zaterdag nogal laat wakker geworden
  
• samen met Do lekkere pasta beginnen klaarmaken met heerlijke witte saus op Tjoffiaanse wijze
  
  
  
  
• terwijl ik dit deed door Do op foto vastgelegd in extravagante kookoutfit
  
  
  
  
• samen met Do en travellers C. en U. beziggeweest met het plannen van onze reis naar Brazilië
  
• vandaag lang blijven liggen in m'n nest en op aandringen van Do naar Knokke gereden
  
• in Knokke een fikse strandwandeling gaan maken
  
• met m'n gsm beginnen prutsen om een neige strandwandelfoto te kunnen produceren
  
  
  
  
• natte schoenen beginnen krijgen daar ik niet zo'n botten gelijk Doremie aanhad
  
• in Duinbergen lekker gaan uiteten op Do's kosten :)
  
• blij vast te stellen dat er nu ook een link naar m'n blog staat op http://www.weblogs-tegen-racisme.org/
  

Merkwaardige dingen

Het tweede Twinrix spuitje werd daarnet bij de dokter in m'n arm geploft. Alhoewel ik niet happig ben op spuitjes en meestal vraag om neer te liggen, deed ik dat deze keer niet. Wijselijk besloot ik toch de andere kant op te kijken, smalltalk te verkopen en gewoon rustig rechtop op de stoel te blijven zitten. Terwijl ik met m'n dokter een gesprekje had over Brazilië, zei hij "voila, 't is al gebeurd". Fwiew, opgelucht, blij dat het gedaan was, zo voelde ik me. Alweer een angst overwonnen.
Hoe meer spuitjes ik krijg, hoe meer ik het gevoel krijg dat het een gewoonte aan't worden is. Zou dat ook zo zijn bij heroïnespuiters? Eigenlijk ben ik niet geïnteresseerd in een antwoord hierop.
Ons gesprek zette zich nog even verder. Blijkbaar was een andere patiënt net terug van Brazilië. 't Was vorige week nl. carnaval in Rio en een goeie 33 graden.

Naast deze spectaculaire gebeurtenis, had ik deze middag na 't zwemmen nog een interessant gesprek met collega O. over het feit dat ik "een nogal variërend persoon" ben. Eigenlijk heeft hij gelijk. Ik schrijf dat dan toe aan het feit dat ik nog steeds bezig ben aan de (vermoedelijk) eindeloze zoektocht naar m'n eigen identiteit.
Dit is wat hij zei:

During the time I've been working here, I've seen you constantly changing hobbies/stumbling from one phase into another. Some of them stayed partially, some of them passed away after a while:

• you started as a painter (toen ik bij ons thuis boven aan't schilderen was)
  
• changed to obsessively putting paper on your walls (toen ik bij ons thuis beneden aan't behangen was; nog steeds fier op de lap van 6,20 meter boven de trap)
  
• when these tasks were finished you started going out a lot and drinking beers but this was due to the fact that you had a knee problem which disabled you to go running (lange tijd met een frictie aan de rechterknie gezeten door 't lopen)
  
• after a while when your knee healed, you started obsessively doing sports like swimming, running, cycling (ja, maar daar gingen 2 maanden intensieve en verschrikkelijk saaie knieversterkende oefeningen aan vooraf)
  
• some months later you suddenly added the hobby of buying and selling stuff like female strings on eBay and here at work (ja, heb ik inderdaad gedaan, knettergek, ik weet het. 'k Ben er zelfs in geslaagd om een minimale winst te maken met de verkoop van eBooks enzo maar 't is de tijd en moeite niet waard om daar mee verder te gaan dus die hobby ging de virtuele prullenmand in)
  
• somewhere in October you decided to throw away your old website by replacing it by a blog and than you've suddenly started doing that Second Life stuff
  
• but now I think you're mainly into blogging
  
• your next phase will be coming soon: you will become a womanizer, a romantic and you will start writing poetry, you will become a real poet (hier kan ik me niet direct in vinden, maar wie weet)
  

Andere merkwaardige dingen van de dag: het nieuwe smakelijke blogitem van maat C., een gepland stand-up comedy bezoekje

Ziek

Mij niet al te best voelend deze week werd er donderdagmiddag nog een schepje bovenop gedaan toen ik m'n vaccinatie tegen Gele koorts kreeg in 't UZ Gent.
Die donderdagnamiddag was hel. Niesaanvallen volgden de hoestaanvallen op. Thuisgekomen besloot ik onmiddellijk m'n nest in te duiken, met een kleine onderbreking om de lekkere maaltijd die Doremie geprepareerd had te verorberen. Toen ik me vrijdagochtend nog steeds niet beter voelde, besloot ik 't werk te informeren van het feit dat ik niet in staat was om m'n taak te vervullen. Een uurtje geleden werd ik nogmaals wakker in hetzelfde bed. Ondertussen zijn we al zaterdag en ik voel me iets beter. Straks met Doremie naar Dreamland een cadeautje halen voor Jago, de pasgeboren zoon van haar broer en daarna terug het bedde in.

Twinrix

Daar het de hoogste tijd was voor m'n eerste inenting tegen Hepatitis A en B, besloot ik gisteren na het werk eventjes met Twinrix, een gedesactiveerde versie van het virus, langs de dokter te gaan. Als gevolg van het feit dat ik niet de meest stoere kerel op deze aardkloot ben, heb ik het niet zo voor spuitjes. Neerliggen, de andere kant uitstaren, aan iets anders denken en ondertussen tegen de dokter zeggen dat ik het niet zo voor spuitjes heb, is mijn tactiek. Terecht trouwens, want vooraleer ik een onderwerp gekozen had om aan te denken, was het al gebeurd. Ik voelde een lichte tinteling in m'n linkerarm die na een uurtje alweer verdwenen was. Over een maand nog zo'n spuitje en dan binnen 6 maanden een derde om compleet immuun te zijn tegen de eventueel opgelopen besmetting in Brazilië.

De kerstdagen: eten, eten, eten...maar vooral lekker!

"One of these days", een lekker sfeervol Pink Floyd nummer en tevens een ideaal nummer als achtergrond om dit blogartikeltje te schrijven. De laatste twee dagen waren namelijk one of these christmas days. Eén van die dagen waarop je jezelf gezellig bij familie volpropt, luisterend naar de meest diverse straffe en minder-straffe verhalen.
We schrijven zondagnamiddag 24/12, nog even achteraan in de rij gaan staan bij de bloemist, luisterend naar straffe verhalen over het afscheidsfeest van Gents burgemeester Frank Beke tussen de bloemist en één van Bekes vertrouwelingen. Amusant, dat wel, maar koud, brrrr...deze winter begint de laatste dagen écht winter te worden. Verkleumd en verkrampt geraakte ik na zo'n 3 kwartier uiteindelijk met een druppende neus aan de kassa. (Ik was m'n zakdoek vergeten.)
Gelukkig was m'n vriendin ondertussen naar huis gelopen om m'n keitoffe Happy Birthday-neusdoekjes, die ik voor m'n verjaardag gekregen had van nog zo'n toffe madam, Eva. Je ziet het, ze komen van pas.
's Avonds met m'n vriendin richting ouders gereden. Feestvreugde alom op deze kerstavond. De flessen Veuve Clicquot werden gekraakt, waarna onze magen overvloedig werden gespijsd met warme en koude hapjes. Als opener kregen we champignonsoep voorgeschoteld. Vervolgens volgde het voorgerecht, scampi's met allemaal lekkere dinges, gevolgd door een nog verrukkelijker hoofdgerecht van fazant met spek. Tenslotte kregen we een overheerlijk dessert van bananen- met aarbeien- met kiwimousse voorgeschoteld om dan een uurtje later nog wat taart naar binnen te proppen. Als afsluiter rond 2:00u nog wat straffe koffie gedronken waardoor we klaarwakker en meer dan voldaan huiswaarts konden keren.

Vandaag een gezellige Kerst gevierd bij m'n vriendins moeder en alweer huiswaarts gekeerd met een aangenaam volgepropte maag maar morgen is het de perfecte dag om al die vergaarde energie eens nuttig te gaan gebruiken. De blessure aan m'n linkerknie is bijna genezen. Lopen lijkt me nog niet direct aan te raden maar fietsen en zwemmen zit toch weer ferm in de lift, lijkt me.
Op het programma staat allereerst opstaan op een treffelijk uur, wat voor iemand zoals mij in vakantieperiode alvast een hele opgave is. Vervolgens eens gaan zien aan de Zuid of ze me kunnen helpen om aan een internationaal paspoort te geraken voor onze reis naar Brazilië.
Een kilometertje of twee zwemmen zou m'n bloedcirculatie goed doen. Hopelijk is 't Strop open in deze periode en qua transport de fiets gebruiken kan ook al helpen.
We zitten met een inktcartridge-probleem, t.t.z. ze zijn zo leeg als een tube. Morgennamiddag eens in de Media Markt kijken naar zo van die iets minder prijzige dinges.
Als ik tegen dan nog niet kapot ben, zie ik 't misschien wel zitten om 40 minuten zachtjes te gaan lopen, kwestie van de loopspieren terug wat los te maken. Die manier van lopen wordt blijkbaar algemeen aanvaard als "loslopen". Zal ik dat dan vanaf nu ook maar als werkwoord gebruiken?

Zo, da's het plan, nu zien of daar morgen effectief iets van in huis komt. Noem het "Tjoffs goeie voornemens voor 26/12/2006".

Nog even...

Binnen een goeie 4 maand is het zover! Dan landen wij (Ulrique, Cedric, Doremie & Tjoff) in Rio De Janeiro, Brazilië. Spannend en gevaarlijk als je het reisadvies op de website van de overheid mag geloven.
Het advies is sowieso al iets minder negatief dan vorig jaar toen ze op die site vooral aan het leuteren waren over de bendeoorlogen en de gevechten tussen de bendes en de politie.

In Rio heb je 2 aparte werelden: het toeristische gedeelte en de favelas, de krottenwijken. Het belangrijkste wat je als toerist moet weten over die favelas is dat je daar beter wegblijft als je leven je lief is.



Voor mensen die interesse hebben voor dit onderwerp kan ik de film Cidade de Deus(=City of God) sterk aanraden. Dit is trouwens één van de beste films die ik ooit gezien heb. De film vertelt het schrijnende verhaal van het leven in de favelas van Rio de Janeiro.

Wij gaan dus wel naar toffe plaatsen gaan in Rio. Onze vliegtuigtickets zijn reeds besteld en betaald. Dat kostte ons 879,22 eurootjes per persoon, heen en terug weliswaar. Een pak geld maar zo'n reis doe je uiteraard niet elke week.

Plannen maken, da's wat we nu vooral moeten beginnen doen want de dag van vertrek ligt op de loer. 't Zal er rap zijn.
In Brazilië spreken ze Braziliaans Portugees. Een tijdje geleden heb ik een softwarepakket gevonden om te snelcursussen op z'n Portugees, wat heel sterk lijkt op het Braziliaans Portugees. Dat zou me toch al een notie kunnen geven van Portugees daar ik op dat vlak momenteel een complete leek ben.

Ziezo, net het pakket van Eurotalk geïnstalleerd:



Bij het eerste scherm voel ik me al direct geholpen:



Ik wil inderdaad Portugees leren en klik dus op Start.
Bij het volgende scherm vragen ze m'n naam om het boeltje wat te personaliseren. Leuk leuk!

Na wat uitleg krijg ik dit scherm:



Het doel is om 1800 punten te scoren. Het scherm spreekt verder voor zich. Nu ga ik spelenderwijs mijn eerste les Portugees volgen. Hopelijk valt dat mee ...