Tomaten

"Na jaren van proteïnerijke Dr. Oetker's eten drong het plots tot me door dat de droogte van de tonijn die ik bovenop die bevroren Dr. Oetker met champignons legde, perfect gecountered kan worden door er ook nog sappige schijfjes tomaat op te leggen." is ongetwijfeld één van de langste zinnen die vandaag plots uit het niets door m'n hoofd gingen.
Ok, ik lieg. Vervang "uit het niets" maar door "doordat ik honger kreeg". Dat laatste heb ik trouwens nog altijd want zopas rijpte enkel de idee om die Dr. Oetker met champignons, die ik overigens in de Delhaize kocht, te beleggen met tomaat van bij de Turkse supermarkt, vergezeld van het idee dat rond oktober 2007 door m'n hoofd ging namelijk "garneren met tonijn" maar waarvan ik de laatste tijd niet helemaal tevreden meer ben doordat je het met die configuratie voor de smaak echt niet hoeft te doen.

"Ik ga de oven aanleggen." is trouwens de kortste volzin die vandaag door m'n hoofd ging.

Just do it!

Soms gebeurt het wel eens dat ik ga zwemmen. Vroeger (lees: een maand of 3 geleden) was dat iets vaker (lees: 2 à 4 keer per week) dan tegenwoordig (lees: niet / rien de knots).
Maar vandaag kwam daar verandering in, jaha, tada, ik dacht even aan deze aftiteling en ging een kilometertje doorbijten. Het doel was 1 km schoolslag en dat lukte wonderwel.

't Voelt goed en het zorgt voor nog wat meer strüktühr in dit complexe leven.

Ik vraag me soms af wat er zou gebeuren indien iemand plots op het idee komen om alle oceanen, zeëen en zwembaden af te schaffen, daar bovenop iedereen verplichten om traag te stappen en verbieden te sporten op straffe van onthoofding. Voor dat eerste zou die politicus dan wel begiftigd moet zijn met devijne krachten. Gewoon zeggen "schaf da d'allemaal af", starend naar de hemel zal, vrees ik, niet helpen. Dat laatste is niet zo moeilijk. Daar kan ik op keizerkarelachtige wijze met veel plezier voor zorgen. Bij deze mijn oproep aan de Stad Gent om bij de uitvoering van dit meesterplan het Gravensteen in bruikleen te geven aan Keizer Tjoff.

O ja, wat er zou gebeuren? Wel, ik denk dat ik alvast veel klanten zou hebben die zich vrijwillig komen aanbieden op het Gravensteen voor een onthoofding. Meer nog, die mensen zullen ongetwijfeld grote sommen neertellen om te mogen onthoofd worden.

Uiteraard zal ik dan verschillende producten aanbieden: onthoofding in schijfjes (gelieve niet in schijfjes te betalen), onthoofding in frietjes (saus kan achteraf door de nabestaanden gekozen worden), enz...
Je kan daar ver in gaan.

Het bankje onder de boom

Ik herinner 't me nog alsof het gisteren was. Het begon met die sms. 20u daar. En daar stond ik dan ook. Veel te vroeg, wat niet mijn normale doen is. Ik smste: "Ik zit op het bankje onder de boom". Vanuit de verte zag ik haar naderen. Mijn hartslag steeg onmiddellijk met 30 slagen per minuut. Mijn handen begonnen te zweten. Ik werd nerveus, ademde even diep in en dan weer rustig uit. Het ging al veel beter met me.
Ze kwam dichter. Ik zag haar gezicht. Zij het mijne. Ja, dat was ze. De laatste keer dat ik haar zag was ondertussen al een 3-tal weken geleden. Toen was het donker. Ik had me toen heel duidelijk proberen voorstellen hoe ze er in het daglicht moest uitzien. Mijn beeld strookte gelukkig met de realiteit. Ik heb het ooit anders geweten, veel mensen trouwens. Is het niet? Maar da's een ander verhaal.
Doordat op dat moment gedachten zoals "Eigenlijk ken ik je nog niet" razendsnel door m'n hoofd flitsten, kwam die kus op haar wang terecht en niet op haar mond zoals ze ogenschijnlijk verwachtte. Uit een gesprek dat ik ooit met L. had, weet ik dat ik moet opletten voor tijdsverlies. Hij heeft er zelfs een column over geschreven.
We gingen het restaurant binnen en aten een lasagne (meen ik me te herinneren). Blijkbaar leek het babbelen vlot te verlopen en deelden we wederzijdse interesse. Na een leeg bord, een restauranteigenaar die nu eigenlijk toch wel het restaurant wou sluiten, wandelde ik haar naar huis. Dat was in juni 2007.
___________________________
Volg hier mijn foodlogs (masterplangewijs)

Fly me to the moon

Ik heb gisteren als deel van die bende mensen die niet meedoen aan het niet-meedoen aan valentijn een toch wel heel erg spetterende valentijn gevierd.
We namen het valentijnmenu in 't Heilig Huizeken, liepen naar de oever en vlogen naar de maan:


___________________________
Volg hier mijn foodlogs (masterplangewijs)

Taart

Ongeveer vier jaar geleden ging ik rond deze datum omstreeks 8:30u 's morgens langs bij bakkerij Laseure op de Drongensesteenweg om een stuk of 5 taarten te kopen om op het werk aan mijn collega's te presenteren. Ondertussen werk ik nog steeds op datzelfde werk maar zijn we al 'n beetje uitgebreid. Die 200 man van toen zijn er ondertussen al 350 geworden en jaar na jaar breng ik op deze dag (tenzij em in het weekend valt) een paar (verse, geen ouwe) taarten mee.
Zo wil het nu gebeuren dat ik dat ook deze morgen deed. Deze keer ging ik bij bakkerij Martens aan de Tentoonstellingslaan om 4 dikke lekkere smakelijke taarten voor de collega's aan te schaffen.
Mijn point: danku mama om 27 jaar geleden te pushen.

Desserts, baby's en sport

Heb ik al verteld dat mijn lijf verschrikkelijk spierpijnig aanvoelt vandaag? 't Is echt, 't is pure agony. Daar zal het weekend, en dan vooral gisteren waarschijnlijk wel voor iets tussenzitten, peins ik.
Gegeten dat ik heb, maar gegeten, niet normaal. Vrijdag was het nl. dessertenbuffet @ K. en P.'s place in de Hofstraat. Een ruim gamma aan overheerlijke desserts. Mijn favorieten: de kaastaart en de tiramisu, meerbepaald de tiramisu waar ook speculoos aan toegevoegd was, yummie, jawel!
Rond een uur of 2 zakte ik af naar M.'s place alwaar ik gelijk een blok in slaap sukkelde, bleef slapen en tenslotte ergens de zaterdagnamiddag ontwaakte.
's Avonds stond, ergens in het verre Beervelde, een babydrink van Lars, zoon van S. & W., op het programma. 't Is ondertussen al van december geleden dat hij geboren werd.
Mijn hongerige maag juichte van vreugde toen m'n ogen een buffet van quiches en belegde halve sandwiches gadesloegen en m'n oren dit zinnetje opnamen: "Pakt maar é!"
Samen met een fles La Chouffe en twee Keniaanse pintjes was dat de perfecte pretmaker van de avond. Dit uiteraard in combinatie met leuke gesprekjes met mensen die ik al 'n tijdje niet meer gezien had.
Thuisgekomen (zo rond een uur of 2) zette ik een afleveringetje Battlestar Galactica op en sukkelde ik in slaap om vervolgens 14 uren later in diezelfde zetel te ontwaken. Na 130 pushups (4 reeksen: 40, 30, 30, 30), tooide ik me in m'n looptenue en begon ik aan een loopje richting Coupure. Vervolgens sloeg ik linksaf aan de Nieuwe Wandeling en zette ik m'n tocht via het vernieuwde stadspark verder. Vervolg van het parcours: stukje ring, Bourgoyen (ingang Grutto), richting R4, vernieuwde pad door de Bourgoyen tot Mariakerke, Zandloperstraat, richting ouders, 1 hour break om een biefstuk met frieten en tomaten en sla te eten (yum-yum!), richting R4, richting Watersportbaan, einde cirkel.
Resultaat: 14 kilometer en dus precies gelijk overal spierpijn vandaag.

Afterwork, voorbereiding en zwembadergernis

Donderdagavond was het weer Afterwork party in de Eskimo fabriek aan de Wiedauwkaai. Doremie en ikzelve reden er met ons fietsjes naartoe. Daar aangekomen swingden we letterlijk met wat van mijn collega's de pan uit. Achteraf ging ik met collega J. nog eventjes fietsgewijs richting de Vlasmarkt om daar in de "Kinky Star" nog een gesprekje te doen met een maat van hem. De kleine hoeveelheid mensen daar aanwezig die ik nog niet kende, leerde ik onmiddellijk kennen door hen een TUC-koekje, smaak "Hot & Spicy" aan te bieden. We hadden deze koekjes gratis bij het verlaten van de Afterwork toegespeeld gekregen. Eén van de uit-de-kinky-star-naar-buiten-gaande mensen was Luc de Vos, je weet die van die wereldbekende groep "Gorki". Ook hem bood ik een koekje aan, doch hij negeerde, passeerde en verliet de keet. Vandaar dat ik dat hier nu neertik. Luc, als je dit leest, raad ik je aan om in het vervolg toch maar een TUC-koekje "hot & spicy" te eten, het zal je imago nog meer opkrikken en duizenden tienergrieten zullen voor je vallen doordat ze door die heerlijke TUC-koekjesgeur uit je mond bedwelmd zullen geraken.

Nu ja, gisterenmiddag ging ik wat asperges halen om aspergesoep te maken en een heleboel fruit en zo van die "Isostar High Energy bar"-toestanden om het energy level in mijn lijf op te krikken want de 20 km door Brussel zou ik toch beter niet onderschatten naar het schijnt. O ja, moest je mij zien lopen tussen de 25000 deelnemers, wel, nummer 14674 ben ik.

Ahja, zwembadergernis, mooi woord, ik heb het uitgevonden. Feit is dat ik me vandaag enorm ergerde doordat men op een zaterdag vanaf 17u als inwoner van Gent niet meer moet proberen om ergens binnen te geraken als men wil zwemmen.
Doordat er 1 of andere bizarre tractorstoet van "KTA Lindenlei" door het stadscentrum ging, diende ik 10 minuutjes te wachten, waardoor ik blijkbaar 8 minuten te laat was om nog te mogen zwemmen in zwembad Strop. Daarop besloot ik mijn kans te wagen in de Van Eyck, maar ook daar was ik veel te laat.
Terug thuisgekomen googlede ik nog wat naar zwembaden en kwam uiteindelijk uit op zwembad "Rosas" in Oostakker, dat volgens die website open is tot 19u.
Dus ik met mijn autootje naar Oostakker naar de Rosasstraat, vlakbij de Lourdes-grot. Ja man/vrouw, dat was tegen mijnen braven zenne.
De openingsuren voor zwembad Rosas in Oostakker zijn dus als volgt:

maandag: gesloten (net als de meeste zwembaden in Gent, wat ik onbegrijpelijk vind)
dinsdag: 17u - 19u
woensdag: 16u - 19u
donderdag: 17u - 22u
vrijdag: 17u - 19u
zaterdag: 15u - 18u <-- getverdoeme!
zondag en wettelijke feestdagen: gesloten

Vandaag dus veel rondgereden maar niet gezwommen. Nu een afwasje doen, slapen en morgen de 20 km door Brussel, spannend.

Pita en ski

Eindelijk wat tijd gevonden voor "dingen-die-ik-al-lang-had-moeten-doen-maar-steeds-uitstelde". Bij deze, 2 fotoreeksen aan het fotoalbum toegevoegd:


Pita Party IV @ Do & Tjoff [link]







Ski 2007: Oostenrijk, Zillertal [link]

Digger

We zijn woensdagavond 23:00u en ik voel me fysisch kapot. Voor iemand die voor de rest een vrij goeie conditie heeft en in blakende gezondheid verkeert, zal u zich misschien afvragen hoe dat komt?
Wel, maandag had ik een dagje verlof en besloot dus in de namiddag nog eens een stevige looptraining op het programma te zetten. Om de afstand te meten deed ik mijn loopgps rond de arm, sloeg die opnieuw werkende Polar rond mijn middel en begon zachtjes richting Watersportbaan te huppelen.
Na een 3-tal kilometer vervolgde ik m'n weg via de R4 richting Mariakerke waar ik bij het huis van m'n ouders een kleine drinkpauze (15 cl blikje appelsap van Minute Maid) van 10 minuutjes inlaste. 't Is namelijk altijd beter om geen water (gevaar voor waterintoxicatie; kunnen rare dingen door gebeuren) te drinken, beter iets van fruitsap ofzo maar ook zeker geen koolzuurhoudende brol.
Na 1u10min en dus een rustig loopje aan lage hartslag besloot ik na 10 km om eens een stevig tandje bij te steken zodat ik nog uitgebreid kon stretchen daar we die avond nog andere plannen hadden. Van ergens op de R4 tot aan m'n voordeur deed ik er 20 minuutjes over en finishte ik uiteindelijk na 1u30min en een totale afstand van 15,3 km. Na de uitgebreide stretching en een heerlijke douche, repte ik me met Doremie naar 't Patershol voor een heerlijk "ribbekesfestijn" in den Amadeus met een paar vrienden. Nadat onze maagjes feestelijk gevuld waren, praatten we nog wat na in de Charlatan. Een paar uur later gingen onze vrienden die iets zwaarder vermoeid waren of nog redelijk lang naar huis moesten rijden de donkere nacht en het knusse bedje tegemoet. Doremie en ikzelf bleven nog een poosje om een dansje te plaçeren maar na zo'n kleine twee uurtjes staakten we onze strijd toen ik aanstalten maakte om naar huis te gaan, wetende dat dinsdag ook een zware dag zou worden.
Bij het passeren van 't Krochtje viel echter m'n blik binnen via één van de mensen-karikaturiserende raampjes en zag ik daar mijn vader samen met een maat zitten. We besloten nog even goeiedag te zeggen en werden op "nog just ééntje" getrakteerd, ge kent dat wel. Bij deze leerden we ook nog een paar andere mensen kennen die mijn vader op zich dan weer had leren kennen door in 't Krochtje met mensen te beginnen tetteren. Plots overviel me de gedachte (opnieuw) dat ik eigenlijk wel veel meer op mijn vader lijk dan wat ik ooit zal durven toegeven, maar ja zo gaat dat in het leven, niet?

Uiteindelijk zijn we daar dan ook weggeraakt en lag ik tegen 3:15u in m'n nestje om vervolgens om 10:22u op te staan. De lichte pijn (als gevolg van het lopen en dansen van de vorige dag) die mijn benen me bezorgden, vervaagde na een paar uurtjes en dit mede doordat ik tegen 11:00u op m'n fiets sprong richting collega J. om daar heldhaftig en vol moed zijn tuin te gaan omspitten.

Althans, dat was toch te bedoeling. Het draaide een beetje anders uit. Samen met J. leerde ik dat dit geen gewone spitopdracht ging worden aangezien het in de grond planten van de schop bij de eerste spadestoot alvast een compleet onmogelijke opdracht leek. De grond was keihard en neen, dit was niet het gevolg van het aanhoudende droge weer, neen, dit was het gevolg van het feit dat het stukje grond waar wij aan begonnen eigenlijk voor 40% uit stenen bestond. Stenen betekent slechte grond om een deftige tuin op aan te leggen dus besloten we zoveel mogelijk stenen uit te graven en te verzamelen in bakken, zakken en kruiwagens (ja geloof me, we hebben ze allemaal nodig gehad). Eén van de zwaarste uurtjes kwamen eraan toen we plots op een gigantisch grote betonkoek (20 cm dik) stootten die zich op 20 cm diepte voor 3 kwart rond de beerput gesloten had. Meerdere gereedschappen waaronder de voorhamer, de electrische drilboor en de pickaxe waren nodig om het gevaarte los te breken. Dat kostte onder andere bloed (nee, niet echt, eerder "bloedbleinen" (=blaren)), zweet (ja, overvloedig veel) en tranen (nee, niet echt, eerder uitputtingsmomenten).

Hier heb je zo'n pickaxe-moment:



Oh, en nog ééntje:



Er was gelukkig geen tekort aan voedsel en drank maar na 7 uren graven, hakken, slaan, glas en stenen verwijderen sloeg de uitputting toe.
's Avonds was er dan nog een heerlijke barbecue en gingen we alweer veel te laat slapen. Vandaag deden zowat alle spiertjes in m'n rug, armen en benen pijn en was ik ook het ontbijt ter gelegenheid van de "welcome home" voor collega N. die 6 maanden in Afrika vertoefde (zie dit artikel) rats vergeten.
Al bij al een geslaagde dag van de arbeid gisteren! :)

Paprikasoep by Tjoff op Ellens wijze

Een tijdje geleden liet ik me door vriendin E. inspireren om ook iets dergelijks te maken.

Neem 6 rode paprika's, haal het midden eruit en spoel ze.
Vervolgens samen met een bouillonblokje, een halve ajuin en 2 teentjes look aan de kook brengen.




Als het allemaal wat slapper begint te worden, breekt de ideale moment aan om dat goedje te mixen. Het gevolg hiervan is 1 grote sappige rode brij en tevens de ideale moment om zo'n rondeke van 80 gram Boursin toe te voegen.



Tenslotte nog eens goed mixen tot je zo'n oranje soepje krijgt.



Achteraf nog wat water toevoegen om het allemaal niet te dik te maken.



Vergeet niet om toch niet zoveel water zoals bij mij toe te voegen want het resultaat was hier nogal aan de slappe kant :)

Verjaardagen

Zaterdagnamiddag ging ik met Doremie op bezoek bij m'n nichtje S., hier nog te bezichtigen op de voorlaatste foto in 't midden, om haar 21ste verjaardag te vieren met behulp van een prachtig dessertbuffet.
Na wat gezellige babbeltjes en goed gevulde magen gingen we terug naar huis alwaar ik het nog eens op een loopje rond de Watersportbaan zette.

Voor de liefhebbers:

• duur: 33 min 21 sec
  
• afstand: 6 km (5 km Watersportbaan + van thuis vertrokken & daar ook naar teruggekeerd he)
  
• cal: 628 kcal
  
• vet: 25%
  
• max HR: 185 bpm
  
• gem HR: 173 bpm
  

's Avonds vond dan ter gelegenheid van de verjaardag van maat Paul een drink plaats in Le Bal Infernal, je weet wel dat is dat café waar ik af en toe eens naartoe ga. Paul werd voorzien van een cadeautje dat we met z'n allen gekocht hadden: een prachtige vulpen met zo van dat goud en al + een bijpassende inktpot.
Het werd een ietwat vreemde avond vol emotionele uitspattingen en uitzonderlijke gebeurtenissen. Het ging allemaal een beetje aan me voorbij eigenlijk omdat ik eerder zin had die avond wat passief te zijn en te luisteren naar wat mensen te vertellen hadden. Naast dat passief zijn heb ik ook effe staan dansen achteraan. Er was nl. terzelfdertijd een feestje bezig ter gelegenheid van het 10-jarig bestaan van één of andere kapper. De enige moment waarop ik minder passief naar buiten stormde was toen een beginnende schermutseling aan de gang was tussen maat R. en een voorbijganger die probeerde om maat R.'s portefeuille te pikken. Nu ja, die gast zette het - zonder buit - op een lopen toen hij zag dat we met z'n allen solidairgewijs naar buiten kwamen.
Als afsluiter ben ik met maat S. nog wat blijven plakken om uiteindelijk in de (eerder late) ochtend pas naast Doremie te kruipen.
Al bij al een fijn avondje dus!

Deutsche Gründlichkeit

Aangezien ik dinsdagavond nogal lang blijven plakken was in de Bal Infernal waar ik me samen met m'n neef O. kostelijk geamuseerd had met een optredentje van de "Lunatic Comedy Club", was ik genoodzaakt de dag erna een halve dag verlof te nemen.
Op onderstaande foto zie je m'n neef op 't podium bij de Lunatics nadat ik hem daar met een lepe truc deed terechtkomen:

Let wel: GSM-foto dus slechte kwaliteit.
Later die avond had ik nog interessante gesprekken met o.a. die meneer van het Radiofonisch Instituut.

Vanaf woensdagnamiddag t.e.m. donderdag vergezelde ik m'n Duitse collega's uit Harsum in een meetingroom met panoramisch zicht op Gent voor de jaarlijkse workshop. Interessante dinges, dat wel.
's Avonds werden we dan verrast met een Geocaching spel door het Gentse stadscentrum, kwestie van de group spirit wat aan te wakkeren.
Mijn groepje bestond uit 2 Duitse collega's en mezelf (uiteraard). We vertrokken aan de Vrijdagsmarkt en volgden met een Mio gps in de hand de richting die door Jacob Van Artevelde werd aangewezen.
Vervolgens moesten we getallen noteren die we onderweg aan de hand van tips en waypoints trachtten te vinden. Deze leidden ons op het einde van het spel naar de intersectie van twee straten waar we de cache konden terugvinden. 't Is uiteindelijk allemaal met wat vertraging gelukt en we slaagden erin om die cache te vinden op de intersectie van het "Drongenhof" en "Oudburg".
Vervolgens gingen we met de ganse bende lekker eten in het "Sparerib Caffee" op de Kraanlei, volgens mij de beste ribbekes van Gent omdat er veel meer vlees aan zit dan de alom geprezen "De Gekroonde Hoofden" :)
Na een paar ribbekes en een paar Duvels besloten de meeste collega's terug te keren naar hun hotel en kwam ik met 4 van hen alweer in de Bal Infernal terecht waar een enorm gezellig Jazz-gedoe aan de gang was.
Deze keer arriveerde ik rond middernacht thuis, was ik daar alvast fier op en besloot ik m'n leven te beteren door in de toekomst wat vroeger naar huis te gaan.

Gaan eten

De laatste melkchocolade van die man met zijn witte baard verorberend, zit ik achter m'n pc wat gezellig te wezen. Hmm, heerlijk. Mij net realiserend dat het al maart is, smaakt die chocolade nog altijd even zalig als in december.

Donderdagavond kreeg ik tijdens de afterwork van een collega het voorstel om mee te gaan naar de inkomhal waar je zo van die sprinkhanen, morio- en meelwormen en andere bweikkesss kon eten. Een uur eerder had ik een lekkere pizza uit de Delhaize, bezaaid met blokjes spek en geitekaas, naar binnen gewerkt waardoor de drempel om dat insektengedoe te weigeren ook veel lager lag. Moest ik ergens op een eiland ver weg van de beschaving en zonder deftig eten zitten, geplaagd met een verscheurende honger dan zou ik dat vermoedelijk wel eten. Bepaalde collega's waren niet zo mietje als mij en werkten die beesten naar binnen.
Nu ja, daarna ook nog leuke dingen gedaan zoals dansen en pogingen tot het maken van en figureren in compromitterende foto's.




Vrijdagavond ben ik dan met teerbeminde Do gaan eten bij een collega & zijn vriendin. Tof huisje (ook in Gent) dat ze daar hebben. We kregen de foto's van de bouw van dat metalen huis voorgeschoteld, knap werk, 'k was echt onder de indruk. Hij heeft er ongeveer twee jaar aan gewerkt en bijna alles is eigenhandig tot een goed einde gebracht. Na gezellig tafelen, tateren en degusteren, fietste Doremie naar huis en ging ik nog effe poolen in de bowling in de Overpoort met 2 collega's. Een paar uur later, rond 4:00u, fietste ik naar huis en kocht ik onderweg nog een lekkere frikandel in 't Geel kot.

Zaterdag stond een familiefeest te Oostkamp op het programma ter gelegenheid van de 80ste verjaardag van m'n grootmoeder. Net voor het vertrek ging ik in de Gebroeders Vandeveldestraat een bloemetje halen om daarna plankgas te geven richting kasteel Cruydenhove.
Daar aangekomen realiseerde ik mij dat ik, in tegenstelling tot Doremie, er helemaal niet op gekleed was. Tja, dresscode is niet direct mijn sterkste kant en dit deed me realiseren dat ik daar misschien in de toekomst wat meer aandacht aan moet besteden. Toen ik vandaag nl. in m'n kleerkast neusde kwam ik tot de conclusie dat er eigenlijk maar weinig kleren zijn die me nog aanstaan. Tijd om dus eens wat meer geld aan kleren te spenderen (=compleet on-mij). Ze zeggen vaak: "de kleren maken de man". Mijn visie is: "men is wat men doet en blijft volhouden, kleren hebben hier niks mee te maken".
Het feit dat ik sinds oktober steeds de tondeus weigerde, zorgde ook voor reacties als "Is uw kapper op reis?". Aangezien ik het gewoon belangrijk vond om daar aanwezig te zijn voor m'n grootmoeder, had ik niet de behoefte om daar veel aandacht aan te besteden. Initieel was het de bedoeling om na Brazilië m'n haar af te doen maar ik denk dat ik het zal laten afhangen van hoe het er tegen dan uitziet.
Rond 17:00u begonnen we afscheid te nemen en rond 17:30u repten we ons met onze goed gevulde magen naar de wagen om vervolgens rechtstreeks naar Sint-Genesius-Rode te rijden waar vrienden E. & E. en hun kat "Vista" paraat stonden met een aperitiefje.
Om 18:30u waren we daar en ongeveer een half uurtje later arriveerden vrienden R. & K.
Het voorgerecht bestond uit extreem heerlijke paprikasoep waarvan ik het recept absoluut zelf eens wil uitproberen; u kan het binnenkort, indien ik daarvoor de toestemming krijg, op dit blog lezen. Vervolgens aten we croque monsieurs. Er stonden enkele voorbeeldjes op de leuke met Garfield-cartoons versierde flyerkes maar ik besloot er toch telkens mijn eigen creatie van te maken. Dat zorgde telkens voor grote ogen bij de gastvrouw. Na een leuke rondleiding door het huis, een plezant gezelschapsspel en spelletje op een oude Sega spelconsole, volgde nog een heerlijk dessert (=stukje taart) met een zoet glaasje dessertwijn. Tenslotte nog wat koffie gedronken om dan onze terugweg naar Gent aan te vatten. Doremie was nog klaarwakker toen we een uurtje later (rond 2:30u ofzo) toekwamen maar ik ben gelijk een blok in slaap gevallen om vandaag pas rond 13:00u wakker te worden.

Koken + strandwandeling

Dit weekend ben ik:

• vrijdag mogen gaan genieten van een afscheidsdrink in "De Brouwzaele" van een collega die binnenkort voor (minstens) 3 jaar New Hampshire in de US onveilig gaat maken
  
• door mijn late arrival een ex-collega, waarmee ik mailsgewijs had afgesproken, ontlopen
  
• een paar uur later op de terugweg naar huis tijdens een tussenstop een filosofisch gesprek beginnen aanknopen met maten P. en A.
  
• hierdoor pas rond 5u zaterdagochtend thuisgekomen
  
• in de zetel wakker geworden, ontdekkend dat de pizza die ik rond 5u in de oven had gestoken reeds afgekoeld was
  
• die pizza toch nog beginnen verorberen
  
• zaterdag nogal laat wakker geworden
  
• samen met Do lekkere pasta beginnen klaarmaken met heerlijke witte saus op Tjoffiaanse wijze
  
  
  
  
• terwijl ik dit deed door Do op foto vastgelegd in extravagante kookoutfit
  
  
  
  
• samen met Do en travellers C. en U. beziggeweest met het plannen van onze reis naar Brazilië
  
• vandaag lang blijven liggen in m'n nest en op aandringen van Do naar Knokke gereden
  
• in Knokke een fikse strandwandeling gaan maken
  
• met m'n gsm beginnen prutsen om een neige strandwandelfoto te kunnen produceren
  
  
  
  
• natte schoenen beginnen krijgen daar ik niet zo'n botten gelijk Doremie aanhad
  
• in Duinbergen lekker gaan uiteten op Do's kosten :)
  
• blij vast te stellen dat er nu ook een link naar m'n blog staat op http://www.weblogs-tegen-racisme.org/
  

De truc met de appel

Om m'n dagelijkse hoeveelheid gezonde suikers binnen te krijgen, probeer ik elke dag een appel en een banaan te eten.
Deze gewaagde, ik-weet-niet-hoe-moeilijke truc, leek me dan ook aangewezen op een doordeweekse werkdag. O ja, heb ik al verteld dat mijn collega constant filmpjes maakt met zijn gsm?

Gentblogt feestte en Tjoff deed mee

Eergisteren had ik door overdag te fietsen (8 km), zwemmen (1 km) en lopen (3 km) voldoende energie opgebouwd om zaterdagochtend om 8:00u thuis te komen.

Het verhaal:

• Tegen 22u ging ik met Do naar 't Café & compagnie op de Gasmeterlaan waar we dan na een half uurtje stappen arriveerden


• Gentblogt was daar neig aan't feesten en na wat acclimatisering besloot ik een beetje tegen de mensen te zeveren/interessante praat verkopen om op die manier het sociaal contact aan te zwengelen


• Die taktiek bleek te werken en ik verzeilde in interessante zever & plezante gesprekken met o.a. Smetty, Jeronimo, Ilse, Bruno, Steve (Coolville), Huug, Lien, Els, Hans, de naar baby ruikende Joke, Sandra


• Buiten was het café voorzien van een tuin met een gezellig haardvuur waar ik zo nu en dan eens nen nieuwen blok hout op smeet. Bij m'n tweede buiten-bezoek had ik een interessant gesprek met Steve, cartoonist en Huug, Gentenaar. Ik weet niet meer exact waarover het ging maar het was heel interessant. (Niet waar hoor, 'k weet het wel nog maar 't valt niet in een aantal zinnen te vatten.)


• Rond 1:00u gingen een paar vrienden, alsook Do naar huis en besloot ik nog effe te blijven plakken. Niet te lang had ik me voorgenomen.


• Plots was het 4:00u en werd ik samen met de andere overblijvers buitengekuist.


• We besloten allen naar Le Bal Infernal in de Kammerstraat te gaan. Merci Sandra voor 't vervoer.
  Alhoewel ik daar niet lang ging blijven, ben ik toch gebleven tot het spellement dicht ging en dit door verzeild te geraken in interessante onnozelheid (=gesprekken) met het personeel van die keet


• Tenslotte nog in 't Krochtje beland waar den Bolero van Ravel net aan het spelen was (om 6:45u starten ze die op en kan je nog bestellen zolang het nummer speelt)


• Zaterdag deed opstaan pijn. We moesten nl. 's middags naar den Aldi voor de grote aankopen (melk, fruitsap, water, ...)
  
• In de late namiddag stond dan een filmpje op 't programma. Dat het niet zomaar een filmpje zou worden wist ik al van tevoren aangezien "Ex-drummer" gebaseerd is op het gelijknamige boek van Herman Brusselmans. 't Was een heel erg alternatieve film waarin de artistieke vrijheid en de ultaviolence een loopje nam met de werkelijkheid en ik denk niet dat het makkelijk zal worden voor andere filmmakers om dit jaar nog betere films te maken. Dit is ongetwijfeld de beste film die ik dit jaar voorgeschoteld zal krijgen.


• 's Avonds stond dan een spelleke snooker (bij de Claude in Ekkergem) op het programma, gevolgd door een cafébezoekje aan De Ploeg.
  
• Nog steeds neigmoe zijnde (ik), maakten we (Do en ik) het niet te laat (een uur of 2:00u) en onderweg naar huis nam ik nog een pitatje mee uit den Isparta aan de Vooruit (Yummie!!!). Terwijl ik die naar binnenwerkte, kwam ik onderweg een oude bekende tegen die me destijds snottebel noemde (toen ik een jaar of 6 was). Dat vertelde ik althans aan Do, vandaar dat dat vanaf nu m'n koosnaampje is als Do alweer ik-weet-niet-hoe-neig zot van mij begint te worden.


• Thuisgekomen, typte ik aan dit artikel maar moest na een zinneke of twee de strijd staken daar ik zombiegewijs achter m'n bureau in elkaar aan't zakken was.


• Vandaag gingen we dan tenslotte bij een vriendin in St-Amandsberg eten. De ideale gelegenheid om daar samen met 't fietske heen te gaan. (Bleek achteraf gezien 't handigste aangezien de Forelstraat onderbroken ligt, jaja, 't was dienen côté)

Valentijn

Als aanvulling op de sportieve fase waarin ik me terug begaf, fietste ik op deze druilerige Valentijnsdag een groot stuk van Gent af. Deze ochtend was dat dan naar het werk, deze middag naar de post, naar huis, naar de Veldstraat om een Valentijnscadeauke te kopen, naar 't werk om tenslotte deze avond terug naar huis te fietsen.
Doremie had reeds lang op voorhand en net zoals vorig jaar gereserveerd bij de Coeur d'Artichaut. Bij het binnenkomen moffelde ik m'n cadeautje onder tafel zodat ze 't nog niet zou zien. Die opzet slaagde waardoor de verrassing des te groter was. Ze had me deze morgen immers ook verrast met een cadeautje: een grappige aftrekker (om fleskes mee te openen).
Haar cadeautje bestond uit 3 CD's die ik deze middag op goed geluk uit de Free Record Shop plukte: Kraftwerk, verzamelcd Electro Wave, verzamelcd New Wave.
Do was content, ik was content en samen hadden we nen toffen Valentijn.

Frietjes en Leffe

Enorm lekker maar veel te veel = mijn samenvatting van de maaltijd die ik deze avond verorberde in het beste frietkot van Gent "De frietketel". Vervolgens ging ik met een maat richting de St-Hubert om daar te genieten van een paar Leffe's om tenslotte een loopje richting thuis in te zetten. Helemaal bezweet laat ik nu m'n vingers over het toetsenbord glijden om deze onnozelheid uit te kramen. Kort maar bondig.
Het heeft allemaal zijn redenen. Mijn blogtijd is beperkt. Binnenkort meer tekst en uitleg over het waarom van m'n strakke schema. Het is daar nu echter nog veel te vroeg voor. Tjoff heeft een masterplan dat de wereld zal verbazen.

Energieplan

De oorzaak van m'n nalatigheid in het bloggen de laatste dagen ligt bij het feit dat er zoveel op het programma stond waardoor ik me mentaal leeggelopen voel. Kortom: geen energie meer.
Geen getreur, ik heb een plan: het energieplan. Vanaf morgenvroeg begin ik er aan. Dan drink ik een actimelleke, spring ik op de fiets en ga ik de nieuwe werkweek te lijf. Dinsdagmiddag staat wat zwemmen op het programma en ik zou graag ook nog eens een loopje willen proberen. Niet te lang uiteraard want die linkerknie zal waarschijnlijk na een 10-tal minuutjes weer beginnen jammeren.

Onder de noemer "wist je ditjes?" wou ik nog even het volgende kwijt:
Wist je dat er een tijdje geleden een artikel, deels afgeleid van dit artikel, op Gentblogt verscheen? Klik hier om het te lezen.

Verder een antwoord op de vraag: Waar is Christophe de laatste dagen zoal mee beziggeweest?
Vrijdagavond loste ik de belofte om voor Doremies verjaardag eens te trakteren op een etentje in door nen romantischen tête-à-tête in restaurant "Karel De Stoute" (Patershol, Gent). Sjieke maar vooral lekkere dinges. Een aanrader als je eens à la "Comme chez soi" wilt eten.
Zaterdag repten we ons rond de middag richting Kortrijk om daar een jaarlijks nieuwjaarsachtig familiefeest bij te wonen, overladen van de drapjes, hankjes en nog veel meer van dat overgoten met een sausje van cadeautjes.


Op de foto zie je mijn naturel poserende moeder.

's Avonds stond dan weer Gent op het programma met het jaarlijks personeelsfeest van m'n werk dat net als vorig jaar op vlak van eten ingekleed werd door de mensen van de "Coeur d'Artichaut".


Op de foto zie je hoe ik samen met een collega naar de '17 min' (leeftijdsgewijs) St-Bavo fuif ontsnapte om dan ongeveer een kwartier later zwaar onder ons voeten te krijgen door een buitenwipper-kleerkast.

Vandaag deed ik wat aan armspieroefeningen door een commode te verhuizen van Gent naar Zwijnaarde. Hierbij gebruikte ik uiteraard deels gemotoriseerd vervoer.
Deze avond hield ik me tenslotte nog wat bezig met soep (terug een indische toestand maar deze keer met een courgette als extra ingrediënt) maken gevolgd door het verplaatsen van wat water uit onze kelder naar een ander deel van die kelder en dit met behulp van een trekker. Goeie oefening en een beproeving voor de rug! De kelder dreigt nl. al een goeie week onder te lopen als gevolg van een verstopping.

Aan het eind van mijn theewater zijnde, had ik deze avond nog een interessant gesprek met teerbeminde Doremie over het feit dat ik alsmaar vaker het gevoel heb dat er enorm veel schijnheilige mensen zijn. Ik wil dat gevoel helemaal niet hebben. Het brengt niks op en je kwelt er jezelf enkel maar mee. Volgens mij worden mensen zo omdat het dan makkelijker is om energie te steken in het zichzelf profileren naar de grote massa toe. Zo'n mensen zullen ooit wel beseffen dat dat eigenlijk totaal niet belangrijk is. Een logisch gevolg lijkt me dat velen pas tot dit besef zullen komen als er bijna niemand meer overblijft om op terug te vallen. Misschien zal dat dan de eerste maal zijn dat die mensen de werkelijke betekenis van het woord "vriend" of "vriendin" ervaren. Die woorden worden namelijk al te vaak misbruikt. Stel jezelf voor rond 60-jarige leeftijd en probeer de mensen die je als vriend of vriendin beschouwt voor te stellen in die toekomstige wereld. Denk je ook dat het enkel lukt bij diegenen waarbij je dat woord niet misbruikt?
Verder zie ik regelmatig in sommige mensen hun blik minder fraaie dingen en onuitgesproken gedachten die verschillen van wat ze trachten over te brengen. Dit laatste moet je echter wel met een korreltje zout nemen daar ik helemaal het recht niet heb om de pretentie te hebben dat ik denk te weten wat andere mensen denken. Het is een gok en dus niet rechtvaardig.

Return of the pita

Met z'n 24'en waren ze en ze aten pita. De ene met looksaus, de andere met curry maar de meerderheid toch vooral met cocktailsaus. Ter gelegenheid van de ik-weet-wel-hoeveelste-maar-zeker-niet-te-vermelden verjaardag van mijn madam organiseerden we ten onzen huize de vierde editie van de Pita Party.

Voor de vegetariërs was er een berg fetakaas voorzien en voor de aasgieren kochten we geprepareerd varkensvlees voor pita uit den Delhaize. De laatste pitavreter verliet deze ochtend onzen thuis tussen 5 en 6.

Helemaal afgepeigerd door den afwas en het harde opkuislabeur (stofzuigen en dweilen) slaagde ik er toch nog in deze tekst te typen. Desalniettemin was gisterenavond alweer een grandioos succes.

Foto's komen binnenkort online nadat ik de die van Jurgen ontvangen heb.


Voor de geïnteresseerden, een terugblik op vorige edities:

• editie 1: "Pita Party", 17 januari 2004
  
• editie 2: "Pita Party II: The Pita Strikes Back", 8 januari 2005
  
• editie 3: "Pita Party III: The Revenge Of The Pita", 14 januari 2006
  
• editie 4: "Pita Party IV: The Return Of The Pita", 13 januari 2007 - FOTO'S COMING SOON!